Μικρού μήκους με μεγάλες δυνατότητες

Του Νίκου Κουρμουλή Το 38ο φεστιβάλ μικρού μήκους Δράμας οδεύει  προς τη λήξη του. Μια βδομάδα γεμάτη κινηματογράφο, έντονες συζητήσεις, διαβουλεύσεις, πολιτικές αναλύσεις, αισθητικές αναζητήσεις. Μα πάνω απ’όλα 95 ταινίες που διαγωνίστηκαν σε όλες τις κατηγορίες (41 ελληνικές και 54 ξένες). Μια βδομάδα όπου οι πρώτες προσπάθειες δημιουργών έρχονται στο φως.

20 09 2015 16:05:04

        Στο ελληνικό τμήμα, υπήρξαν παραγωγές που καταπιάστηκαν τόσο με τα κοινωνικά ζητήματα της εποχής, όσο και με το σύνολο σχεδόν των κινηματογραφικών ειδών. Σινεμά με προσωπικό ύφος, ρίσκο, πρωτότυπες ιδέες και κυρίως δυνατότητες για μια ολοκληρωμένη αφήγηση, μέσα σε λίγα λεπτά. Δίχως βέβαια να λείπει και ο αυτοσχεδιασμός στην πλοκή, που «επεμβαίνει» στην φαντασία και προωθεί την καλλιτεχνική διάσταση του νεόκοπου δημιουργού.

Φεστιβάλ Μικρού Μήκους Δράμας

        Πέρα από τους νέους δεν έλειψαν και οι έμπειρες μικρομικάδηκες καραβάνες του φεστιβάλ, όπως και η «απόβαση» Ελλήνων δημιουργών του εξωτερικού. Είτε με την μορφή σκηνοθετών που φοιτούν σε χώρες του εξωτερικού, είτε υπό τη μορφή συμπαραγωγών οι ελληνικές ταινίες προσπορίζουν επιρροές από το εξωτερικό, καθρεφτίζοντας μέρος από τις ελληνικές ρίζες τους. Γίνεται πλέον φανερό ότι αρκετοί σκηνοθέτες προσανατολίζονται προς την αγορά του εξωτερικού.



        Είναι πράγματι παρήγορο και σχεδόν ηρωϊκό όπως μας είπε η συγγραφέας Ρέα Γαλανάκη σε μια τέτοια περίοδο στειρότητας, να δημιουργούνται ομάδες και να πραγματοποιούν τα όνειρα τους από σέλλυλοϊντ. Όμως με υποδομές με μέριμνα να βρίσκεται σε νηπιακή κατάσταση, τα πράγματα γίνονται όλο και πιο δύσκολα. Η ασφυξία κυριαρχεί. Και επειδή είμαστε οπαδοί του Σοπενχάουερ, όπως χαρακτηριστικά λέει ο σκηνοθέτης Νίκος Παναγιωτόπουλος, η έννοια της επιλογής δεν υπάρχει. Οι σκηνοθέτες όπως και οι δημιουργοί σε όλους τους τομείς, αν δεν καταλαμβάνονταν από το προσωπικό τους άχθος, δεν θα γύριζαν το παραμικρό πλάνο. Αληθές πέρα ως πέρα.

Φεστιβάλ Μικρού Μήκους Δράμας

          Ήρθε η στιγμή να κάνουμε ένα μικρό οδοιπορικό στο σινεμά που είδαμε: «ΕΧ» του Μιχάλη Χαπέσιη. Ένα ασπρόμαυρο πέρασμα σένα φόνο μετ’εκβιασμού. «Inner land” της Βίβιαν Παπαγεωργίου. Σ’ένα σχολείο της Ηπείρου, ο εκπαιδευτικός μηχανισμός-κοινότητα κατασπαράσσει το διαφορετικό. «Σύκο» του Νικόλα Κολοβού. Η έμπρακτη εκδήλωση του έρωτα δύο υπερήλικων. Λίγο πριν το θάνατο. «Dream toy» του Χρήστου Χουλιάρα. Μια έξυπνη ιδέα, ένα γλυκόπικρο φιλμ για ένα παιχνίδι που «αναζητά» το μικρό αφεντικό του. «Simon says» του Νίκου Τσεμπερόπουλου. Ένας μοναχικός υπάλληλος ψάχνει έστω και δια της βίας, διαδικτυακή συντροφιά. «Euroman» του Γαβριήλ Τζάφκα. Η πτώση ενός νεαρού γιάπη από την Δανία, λόγω υπερδανεισμού. Οι επιπτώσεις της στυγνής οικονομικής κρίσης. «4 Μαρτίου» του Δημήτρη Νάκου. Μια οικιακή βοηθός μπαίνει στον πειρασμό να κλέψει τα χρήματα της κυρίας της. Σκηνοθετημένη με νεύρο και καλές ερμηνείες. «Μύες» του Κωνσταντίνου Ξενάκη. Μια επιστημονικορεαλιστική ταινία, για την χρησιμότητα και την λειτουργία των ανθρώπινων μυώνων. 

         Με βλέμμα αισιόδοξο προς την επόμενη χρονιά, παραμένουμε πιστοί του φεστιβάλ μικρού μήκους της Δράμας και το μέλλον είναι εδώ.
                                                                                                               Νίκος Κουρμουλής