Ο συγγραφέας Άρης Μαραγκόπουλος μιλάει στο Κόκκινο Ρόδου και την Πόλυ Χατζημάρκου με αφορμή την αναθεωρημένη έκδοση της νουβέλας του 'Τα δεδομένα της ζωής μας'. 'Πιστεύω στα πράγματα που γίνονται στη βάση αυτής της κοινωνίας. Οι θεσμοί αλλάζουν πολύ δύσκολα, ο κόσμος όμως είναι ρευστός και μπορεί να κάνει πράγματα. Στις κρίσεις ωριμάζει η συνείδηση των ανθρώπων'." />

Α. Μαραγκόπουλος: Στις κρίσεις ωριμάζει η συνείδηση των ανθρώπων, σκέφτονται ξανά πολιτικά

Ο συγγραφέας Άρης Μαραγκόπουλος μιλάει στο Κόκκινο Ρόδου και την Πόλυ Χατζημάρκου με αφορμή την αναθεωρημένη έκδοση της νουβέλας του 'Τα δεδομένα της ζωής μας'. 'Πιστεύω στα πράγματα που γίνονται στη βάση αυτής της κοινωνίας. Οι θεσμοί αλλάζουν πολύ δύσκολα, ο κόσμος όμως είναι ρευστός και μπορεί να κάνει πράγματα. Στις κρίσεις ωριμάζει η συνείδηση των ανθρώπων'.

03 Δεκεμβρίου 2015 21:28:43

Στα τέλη του 1999 ο γνωστός συγγραφέας Άρης Μαραγκόπουλος γράφει στην κυριακάτικη Αυγή ένα άρθρο με τίτλο «Τα δεδομένα της ζωής μας». Αυτό έγινε η έμπνευση για να γράψει το 2002 την πρώτη εκδοχή της ομότιτλης νουβέλας, τα δεδομένα που προφητικά απεικόνισαν μια κοινωνία σε κρίση αξιών πολύ πριν την οικονομική κρίση. Τα δεδομένα της ζωής μας τότε, όπου η Ελλάδα έμοιαζε να ζει σε ένα ‘φωτεινό παράδεισο’, «μια Ελλάδα πολιτιστικής παρακμής με πλαστικό χρήμα, όλα άυλα, σε στατιστικούς πίνακες και excel-άκια». Τα δεδομένα, «που δυστυχώς τώρα τα βλέπει ο πάσα είς» λέει ο Άρης Μαραγκόπουλος στην τόσο ενδιαφέρουσα κουβέντα μας με αφορμή την αναθεωρημένη έκδοση του βιβλίου (εκδ. Τόπος, 2015).

Πρόκειται για μια επιστολική νουβέλα που επαναφέρει, στη σύγχρονη πραγματικότητα της ματαιωμένης αντίστασης, με χιούμορ, στοχαστικότητα και ζωντάνια, την ανάγκη απελευθέρωσης της πολιτικής επιθυμίας. Ο κεντρικός ήρωας, ο συνταξιούχος  Μάνος, παίρνει την περίπου τρελή απόφαση να εκφοβίσει (μαζί και άλλοι συνταξιούχοι σε όλη την Ελλάδα) διεφθαρμένους πολιτικούς, πολεοδόμους, εφοριακούς, γιατρούς, σταρ των μίντια κ.ά., στέλνοντάς τους απειλητικές επιστολές με τις οποίες απαιτούν τα «δεδουλευμένα», όπως τα αποκαλούν, πολιτών που έχουν υποφέρει απ' αυτούς.

«Ο ήρωας δεν το κάνει για να κερδίσει κάτι υλικό, ούτε το κάνει στο όνομα των γνωστών ουτοπιών… το κάνει για να σώσει την ψυχούλα του. Δε θέλει να νιώθει ότι η ζωή, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί, τον πετάει στην άκρη. Είναι σα να λέει ‘Ζω, υπάρχω, θέλω να δείξω ότι υπάρχω’. Και στην πορεία διαμορφώνεται ένα κίνημα ανθρώπων που θέλουν να καταθέσουν την αγωνία τους και να κάνουν κάτι με την ανάπτυξη αυτής της διαφθοράς. Είναι ένα διαφορετικό είδος αυτοδικίας, όπως θα κατανοήσουν οι αναγνώστες, με ένα συμβολικό χαρακτήρα ανυπακοής», σχολιάζει ο συγγραφέας.

Σε ένα σημείο της συζήτησης, ο Άρης Μαραγκόπουλος μας διαβάζει μερικές γραμμές από το βιβλίο, μια επιστολή που προφητικά καθρεφτίζει το τερατώδες σήμερα:
«Mπαίνουμε σε καινούργια εποχή βαρβαρότητας· αλλά κανείς δεν τολμάει να την ονομάσει έτσι. Σχεδόν κανείς. H εποχή τρέχει πολύ, δεν προλαβαίνει να κοιταχτεί στον καθρέφτη· αν το κάνει θα ουρλιάξει με τρόμο: δεν είμαι εγώ αυτό το τέρας! Nα μεταλλάζεις σε τέρας και να μην το καταλαβαίνεις, αυτή είναι η μεγαλύτερη δυστυχία, χειρότερη κι από την πανώλη στον Μεσαίωνα…»

Και αναφέρει: «Τρέχουν τα γεγονότα, έχει αγριέψει η ζωή, αλλά είσαι και εσύ μέσα σ΄ αυτή τη ζωή. Είτε το θέλεις είτε όχι, είσαι μια μικρή βιδίτσα αυτής της ζωής, δεν είσαι ο μοχλός, αλλά πρέπει να έχει συνείδηση ότι είσαι μια μικρή βίδα. Και πρέπει να ξαναστοχάζεσαι τη ζωή σου. Να κρατηθείς, να μην αγρεύεις. Είναι σημαντικό να καταλαβαίνεις ότι, με τη λογική του ωχαδελφισμού ή του ‘δε με νοιάζει τι κάνει ο διπλανός μου’, μεταλλασσόμαστε σε τέρατα».

Ο Μαραγκόπουλος μιλάει με ένα σαφή ταξικό προσανατολισμό, όταν δίνει έμφαση στην αξία του να γνωρίζει ο καθένας την κοινωνική και πολιτική του θέση. Και μου θύμισε το Ρινόκερο του Ιονέσκο, να αγωνιστούμε να παραμείνουμε άνθρωποι όταν πολλοί μεταμορφώνονται σε ρινόκερους… Υπάρχει όμως ελπίδα;, τον ρωτάω.

«Aπό το καλοκαίρι και μετά συνέβη κάτι, που τουλάχιστον εμένα μου δίνει ελπίδα. Και αυτό είναι οι πρόσφυγες. Τι εννοώ; Χιλιάδες Έλληνες ανεξαρτήτως πολιτικής ή όποια άλλης τάσης, με ένα ιδιότυπο ένστικτο δικαιοσύνης, τρέχουν να βοηθήσουν τους πρόσφυγες. Για μένα αυτό είναι μια μικρή ελπίδα, σε μια χώρα που χειμάζεται, σε δεινή οικονομική κατάσταση. Και δε μιλάω για γενική και αόριστη φιλανθρωπία. Αλληλεγγύη. Όπως ακριβώς και με τις ομάδες που φτιάχνουν ένα παντοπωλείο, μια μικρή λαϊκή αγορά κλπ. Μπορεί να φαίνεται ακτιβίστικο αλλά εγώ πιστεύω στα πράγματα που γίνονται στη βάση αυτής της κοινωνίας. Οι θεσμοί αλλάζουν πολύ δύσκολα, είναι δυσκίνητοι ιπποπόταμοι, ο κόσμος όμως είναι ρευστός και μπορεί να κάνει πράγματα…».
«Στις κρίσεις ωριμάζει η συνείδηση των ανθρώπων, είτε τους αρέσει είτε όχι. Αρχίζουν να σκέφτονται ξανά πολιτικά. Το μείον της Ελλάδας, χοντρικά από το 1990 και μετά, είναι ότι είπε ότι δε χρειάζεται άλλο πολιτική αφήνοντας τους πολιτικούς να διαχειρίζονται όπως θέλουν την κατάσταση…».


Μιλήσαμε και για κάμποσα ακόμα. Για τους αναγνώστες-zappers, την τηλεόραση του ‘σημαντικού μόνο για μερικά δευτερόλεπτα’, για τους νέους συγγραφείς, τα μαθήματά του στα σεμινάρια Read&write, δημόσιες βιβλιοθήκες που ΄πουλήθηκαν’ επί κυβερνήσεως Σαμαρά, το infotainment που «δυστυχώς είναι στο κέντρο της πολιτιστικής πρακτικής των βιβλιοθηκών και θα διαμορφώσει γενιές αγράμματων ανθρώπων στο όνομα μιας τάχα τεχνολογικής αναβάθμισης…». Στο τέλος μας αποκάλυψε στοιχεία για το νέο του μυθιστόρημα, με ιστορικό επίκεντρο την Κομμούνα του Παρισιού και ήρωες τον Πωλ Λαφάργκ και τη Λώρα Μαρξ.  Και έπειτα δώσαμε ραντεβού στη Ρόδο για να παρουσιάσουμε τα Δεδομένα της Ζωής μας. Θεωρώ ότι το κλείσαμε, Άρη

Πόλυ Χατζημάρκου

Ολόκληρη η συνέντευξη: https://www.mixcloud.com/Kokkino_Rhodes/aris-maragkopoulos-sto-kokkino-rodou/