5 παραγωγοί του Κόκκινου για τον Ντέιβιντ Μπάουϊ

Ο θάνατός του συγκλόνισε τον κόσμο. Η δυσάρεστη είδηση προκάλεσε συζητήσεις και διαξιφισμούς κυρίως γύρω από την ιδιαίτερη περσόνα του. Πέντε παραγωγοί του Κόκκινου μιλούν για τον δικό τους Ντέιβιντ Μπάουι.

14 Ιανουαρίου 2016 23:31:16

Ο θάνατός του συγκλόνισε τον κόσμο. Η δυσάρεστη είδηση προκάλεσε συζητήσεις και διαξιφισμούς κυρίως γύρω από την ιδιαίτερη περσόνα του.
Πέντε παραγωγοί του Κόκκινου μιλούν για τον δικό τους Ντέιβιντ Μπάουι.

Μάκης Μηλάτος

Tώρα που ο θόρυβος αρχίζει να κοπάζει κάπως, μπορούμε να διαπιστώσουμε
πως ελάχιστες φορές ένας καλλιτέχνης προκαλεί τόσες πολλές και τέτοιας
έντασης αντιδράσεις παγκοσμίως. Φίλοι και "εχθροί", φανατικοί ακροατές
και αποστασιοποιημένοι από τον David Bowie, μουσικοί αλλά και
καλλιτέχνες από κάθε χώρο, άνθρωποι που τον άκουγαν φανατικά κι άλλοι
που δεν τον άκουγαν καθόλου ή περιστασιακά, αυτοί που αισθάνθηκαν πως
επέδρασε στη ζωή τους κι αυτοί που απλώς τον ήξεραν, ένιωσαν την
ανάγκη να πουν κάτι, να γράψουν μια σκέψη, να αντιδράσουν στην απώλεια
του, θετικά ή αρνητικά. Δεν έχει σημασία...
Το ότι τόσοι πολλοί αντέδρασαν και συμμετείχαν -με τον ένα ή τον άλλο
τρόπο- στον "επικήδειο" και στην οριστική του αγιοποίηση δείχνει
ξεκάθαρα την επίδραση του και την διάσταση της τέχνης αλλά και της
περσόνας που δημιούργησε.
Ακόμη και οι αρνητές του είναι δύσκολο να μην παραδεχτούν πως η ποπ
κουλτούρα του 20ου αιώνα φέρει την σφραγίδα του σε μουσικό, σε
αισθητικό, σε στιλιστικό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο. Κάποιοι
συνεχίζουν χαιρέκακα να υπενθυμίζουν μια χαζομάρα που είπε για τον
Χίτλερ πριν από πολλά χρόνια, κάτι για το οποίο έχει δηλώσει πως έχει
μετανιώσει, πως ήταν μια εφηβική ανοησία, πως οι συνθήκες υπό τις
οποίες την είπε δεν ήταν και απολύτως νηφάλιες αλλά ξεχνούν πως με τον
τρόπο του, με την τόλμη του, με τις μεταμφιέσεις του, με το ανδογυνικό
του στιλ, έκανε πολλούς παγιδευμένους, εγκλωβισμένους, καταπιεσμένους
και δυστυχισμένους εφήβους να αισθανθούν πιο ελεύθεροι και ότι υπάρχει
κάποιος που τους εκφράζει και τους καταλαβαίνει.


Θανάσης Μήνας

“Ιδιοφυής και ριξικέλευθος, στην ίδια γραμμή με τον Lou Reed και τον Iggy Pop, ο David Bowie άλλαξε το πρόσωπο της ποπ με τις διαδοχικές μεταμορφώσεις του στη δεκαετία του ‘70. Μεταμορφώσεις που με τη σειρά τους συνδιαμόρφωσαν ορισμένα από τα σημαντικότερα μουσικά ρεύματα (punk, new wave, electronica) των τελευταίων πενήντα χρόνων. Η εργογραφία του Bowie από το '70 ως το '80, απ’ το Space Oddity ως το Scary Monsters, δεν εμπεριέχει ούτε ένα μέτριο album. Όλες ανεξαιρέτως οι δουλειές του σ' αυτή την περίοδο κρίνονται από εξαιρετικές έως αριστουργηματικές. Σπάνια άλλος καλλιτέχνης έχει να επιδείξει ένα τόσο συμπαγές corpus σε τέτοιο βάθος χρόνου.”

Βαγγέλης Ραπτόπουλος

Ο Ντέιβιντ Μπόουι (ή Μπάουι; στην Ελλάδα ακόμα να καταλήξουμε πώς πρέπει να τον λέμε) εκτός από δανδής εστέτ, αυθεντικά πρωτοποριακός καλλιτέχνης και ιδιοφυής μουσικός, παραμένει μέσα μου συνδεδεμένος με την ενσάρκωση του ανδρόγυνου προτύπου στην εποχή μας. Αν σκεφτεί κανείς το πρόσφατο σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια, ο θάνατός του αποκτάει τρομερή επικαιρότητα. Ο ερμαφροδιτισμός του Μπόουι κατόρθωσε αρχικά να σοκάρει το κοινό και τελικά να διευρύνει τη συνείδησή μας, ως προς το τι είναι η σεξουαλική ταυτότητα, η ρευστότητα του φύλου, ή ίσως η σύγχυση ανάμεσα στα δύο φύλα, που επικρατούν σήμερα στον δυτικό κόσμο. Ιδιαίτερη αδυναμία έχω σ’ έναν νεότερο, επίγονο του Μπόουι, κυρίως στο επίπεδο της ανδρόγυνης, ερμαφρόδιτης παρουσίας στα σύγχρονα μίντια, στον ανεπανάληπτο Πρινς

Θέκλα Τσελεπή

Ενας ποιητής τής ζωής. Τολμηρός καί θαρραλέος. Εζησε δημιουργικά καί πέθανε ως ελεύθερος ανθρωπος. Θρηνούμε καθώς η γεννιά μας αποχαιρετά...

Δημήτρης Πουλικάκος

Με την επέλαση του Μητσοτακέικου χάσαμε μέσα σ'ένα εικοσαήμερο (εκτός απ'αυτούς που θαλασσοπνίγονται) καί κάμποσους διαχρονικούς συντρόφους. Τόν Lemmy τον David Bowie την Αννα Συνοδινού τόν Νίκο Παναγιωτόπουλο καί κάποιους παλιούς προσωπικούς φίλους..