Θεατρική ομάδα 3ου Γυμνασίου Ρόδου: 'δεν ζητείται ελπίς, υπάρχει ελπίς'

Στο Κόκκινο Ρόδου 103.7 και την Πόλυ Χατζημάρκου μίλησαν μαθητές και εκπαιδευτικοί με αφορμή την παρουσίαση της παράστασης "Οι Γερμανοί ξανάρχονται" των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου. 'Η θεατρική ομάδα μας διαμορφώνει το χαρακτήρα μας, μας έδωσε αξίες' λένε οι μαθητές ελπίζοντας να βρουν μια ανάλογη διέξοδο στο Λύκειο.  

14 Μαΐου 2016 15:25:23

Συνέντευξη: Πόλυ Χατζημάρκου

Στο Κόκκινο Ρόδου 103.7 βρέθηκαν οι υπεύθυνοι της θεατρικής ομάδας του Γ΄ Γυμνασίου Ρόδου Γεωργία Μπακύρτση και Παναγιώτης Αδαμόπουλος, με την Υποδιευθύντρια του σχολείου, Ανδρομάχη Πρέπη και με μια αρμαθιά από μπουμπούκια μαθητές και μαθήτριες που εξέφρασαν με όλους τους τρόπους, με γέλιο και συγκίνηση, την αγάπη τους για το θέατρο.

«Ξεκίνησε σαν χόμπι και έγινε μέρος της ζωής μου, δε μπορώ να ζω χωρίς αυτό», μας λέει ο μαθητής της Γ' Γυμνασίου Γεράσιμος. «Αυτό που σου αφήνει η θεατρική ομάδα είναι ανεκτίμητο, δεν υπάρχει κάτι καλύτερο. Θέλω να ευχαριστήσω τους φίλους μου, που μου πρότειναν να μπω στην ομάδα, και τους καθηγητές μου που μας στηρίζουν".

Ο μαθητής Λευτέρης μας εξηγεί ότι η ομάδα διαλέγει επίκαιρα έργα, κυρίως ελληνικά. Μετά την περσινή παράσταση «Ένας ήρωας με παντόφλες», φέτος επέλεξαν το έργο «Οι Γερμανοί ξανάρχονται».
«Στο επίκεντρο είναι ένας οικογενειάρχης ο οποίος θέλει να βλέπει τη χώρα του και την οικογένειά του να αναπτύσσονται και να προοδεύουν, ωστόσο ζει σε μια εποχή που η χώρα βγαίνει από το Β’ Π.Π. και αισθάνεται ότι είναι κοντά ο Εμφύλιος. Κάποια στιγμή πέφτει για ύπνο και βλέπει έναν εφιάλτη, τους Γερμανούς να ξανάρχονται και η χώρα του να είναι πάλι υπό κατοχή. Ξαναζεί όλα όσα έζησαν οι Έλληνες, την πείνα, την ανέχεια, την αγανάκτηση. Θα ξαναδημιουργηθούν οι αντιστάσεις. Το έργο δεν στέλνει ένα γενικό αντιπολεμικό μήνυμα αλλά στρέφει τα πυρά του κατά του χειρότερου πολέμου, του Εμφυλίου».

Και ο Γιάννης προσθέτει: «Το έργο είναι επίκαιρο γιατί βλέπουμε ότι ακόμα και σε πολύ δύσκολους καιρούς, οι μικρές και μεγάλες διαμάχες παραμένουν ανάμεσά μας».
Ο Γιώργος είναι φέτος μαθητής της Α’ Λυκείου, δούλεψε όμως με τη θεατρική ομάδα του παλιού του σχολείου γιατί «χωρίς το θέατρο δεν έβλεπα ελπίδα φέτος!» όπως λέει χαρακτηριστικά. «Θέλω να σπουδάσω κάνοντας παράλληλα σπουδές και στη Δραματική σχολή. Το θέατρο είναι ζωή!».

Η εκπαιδευτικός και υπεύθυνη της ομάδας Γεωργία Μπακύρτση επισημαίνει ότι μέσα από αυτή την διεργασία «Καλλιεργήθηκαν φιλίες και αξίες". Και προσθέτει: "Το φινάλε του έργου ήταν διαφορετικό, βάλαμε όμως τη δική μας πινελιά ως έκπληξη κάνοντας μια διασκευή στο «Ζητείται ελπίς». Έτσι έδεσε το παλιό με το καινούριο, οι αγώνες και οι προσπάθειες. Καταλήξαμε σε ένα αισιόδοξο μήνυμα, ότι πρέπει να αγωνιστούμε και να κρατήσουμε την ελπίδα.

Η μαθήτρια Μαρία, που εκτός από το ρόλο της, δημιούργησε την καλλιτεχνική αφίσα, σχολιάζει: «Θα είναι το πιο βασικό κομμάτι που θα θυμάμαι από το Γυμνάσιο. Μάθαμε πώς να στήνουμε ένα θεατρικό, πώς να παίζουμε τους ρόλους, αλλά, το πιο βασικό μάθαμε πώς να είμαστε άνθρωποι. Η προσωπικότητά μας από ‘κει μέσα χτίζεται με τη βοήθεια των καθηγητών μας. Αυτό μένει στο τέλος, ό,τι έχουμε νιώσει μέσα από την ομάδα».

Μας θυμίζει επίσης την πρόσφατη διάκριση της κινηματογραφικής ομάδας του σχολείου, με το 3ο βραβείο, στο διαγωνισμό «Μια Κοινωνία για όλους» και με θέμα τα δικαιώματα των ΑμΕΑ και τις κοινωνικές ανισότητες.

Η Γαβριέλα που επιμελείται τον ήχο της παράστασης επίσης αναφέρεται στην αγάπη και την καλλιτεχνική διέξοδο που αγάπησαν όλα τα παιδιά. 

"Τα περισσότερα παιδιά φέτος τελειώνουν το Γυμνάσιο αλλά, το εξέφρασαν ήδη, μας λένε «Εγώ θέλω…». Να το ακούσουν αυτό οι συνάδελφοι στα Λύκεια γιατί καλο είναι να υπάρχει μια συνέχεια…» αναφέρει ο εκπαιδευτικός Παναγιώτης Αδαμόπουλος.

Ο μαθητής Κυριάκος που υποδύεται τον δεξιό και αγγλόφιλο , σκαρώνει ένα μικρό σκετς από την παράσταση με τους συμμαθητές του στον αέρα του Κόκκινου –ο τσακωμός του δεξιού και του αριστερού και ο διπλωμάτης και ‘οικουμενικός’ κεντρώος να «θέλει να βάλει τα πράγματα στη θέση τους»!. 
Και έπειτα μας λέει: «Τελειώνω και εγώ το Γυμνάσιο και στενοχωριέμαι που θα αφήσω την ομάδα πίσω, έχει διαμορφώσει το χαρακτήρα μου, μου έδωσε αξίες. Θέλω να ευχαριστήσω τους καθηγητές μου για το χρόνο που ξόδεψαν για εμάς, ξέχασαν αργίες και οικογένειες…».  Ο Μάριος συμφωνεί: «Μία από τις καλύτερες εμπειρίες στα χρόνια του Γυμνασίου, στο Λύκειο δεν ξέρω τι θα κάνουμε…». Και κλείνει με μια ατάκα από το ρόλο του: «Μόνο αν είμαστε ενωμένοι, είναι βέβαιο ότι δεν θα είμαστε διαιρεμένοι»!

Γέλιο και συγκίνηση σε μια κουβέντα που ξεχείλισε από τη ζωντάνια, τον αυθορμητισμό. 

«Μου φαίνεται ότι πρέπει να αλλάξω το φινάλε του έργου. Δεν ζητείται ελπίς, υπάρχει ελπίς!» κατέληξε η καθ. Γεωργία Μπακύρτση. Αυτό ακριβώς! Τους ευχαριστούμε θερμά όλους.



ΑΚΟΥΣΤΕ ΚΑΙ ΕΔΩ