«Passing Moments, Vol.01»: Τα προσφυγόπουλα ζωγραφίζουν ιστορίες

Κατερίνα Μπακιρτζή- Η 13χρονη Φάτιμα,  η 10χρονη Μαρία, ο 16χρονος Φαρχάτ και ο 13χρονος Αχμέντ είναι μόνο μερικοί από τους μικρούς πρόσφυγες από το καμπ Αλεξίλ στο Δερβένι και από το καμπ του Καλοχωρίου των οποίων οι ζωγραφιές σε στυλ κόμικ συμπεριλαμβάνονται στο πρώτο τεύχος της έντυπης και ηλεκτρονικής έκδοσης «Passing Moments».

29 Δεκεμβρίου 2016 16:42:45

Το βιβλίο των κόμικς δημιουργήθηκε από 35 παιδιά ηλικίας 8 έως 17 ετών σε δύο χώρους υποδοχής έκτακτης ανάγκης στη Βόρεια Ελλάδα και υλοποιήθηκε από την Tdh/ΑΡΣΙΣ με σκοπό να ενισχυθεί η δημιουργικότητα και η δυνατότητα των παιδιών να εκφραστούν ελεύθερα σε χαρτί.

Σε κάθε σελίδα και σε 4 έως 8 σκίτσα εκτυλίσσεται και μία ιστορία. Τα παιδιά επέλεξαν να ζωγραφίσουν κυρίως θετικές στιγμές της καθημερινότητάς τους ή μιας καθημερινότητας που φαντάζονται για το μέλλον ενώ όπως ήταν φυσικό περιλαμβάνονται και στιγμές από το ταξίδι τους, τα σπίτια και την οικογένειά τους στην πατρίδα.

Στόχος του πρότζεκτ, λέει μιλώντας στο Κόκκινο η ψυχολόγος-εκπαιδευτικός Μαρία Κακουλίδου εκ των συντονιστριών του προγράμματος στο καμπ Αλεξίλ στο Δερβένι, ήταν «τα παιδιά να μιλήσουν για τις ιστορίες τους μέσω της τεχνικής του storytelling και να μάθουν κάποιες τεχνικές πώς να εκφράζουν τα συναισθήματά τους και να τα αποτυπώνουν στο χαρτί».

«Κάθε σελίδα είναι και μία ιστορία», αναφέρει και προσθέτει πως «τους ζητήσαμε να γράψουν ιστορίες ή πράγματα που τους έχουν εντυπωσιάσει» και «αποτυπώθηκαν περισσότερο χαρούμενα πράγματα και όχι τόσο αρνητικά βιώματα που έχουν και κουβαλάνε».  Διευκρινίζει βέβαια πως δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι ιστορίες από το ταξίδι τους, τη ζωή τους στη Συρία, την οικογένεια και τους φίλους τους αλλά οι ζωγραφιές κυρίως αποτυπώνουν «περισσότερο τις εμπειρίες που έχουν τελευταία όπως το σχολείο, τους φίλους , τους δασκάλους, τους γονείς, πράγματα που βιώνουν εδώ πέρα στη καθημερινότητά τους». Για αυτό άλλωστε σε πολλές ιστορίες αποτυπώνεται η σκηνή που μένουν καθώς «έχει να κάνει με την αντίθεση που βίωναν, είχαν το σπίτι τους και τώρα τη σκηνή».

Μάλιστα ανάμεσα στις ιστορίες που έγραψαν αναφέρθηκαν μεταξύ άλλων και στους δασκάλους τους καθώς πέρα από τους συντονιστές του προγράμματος τα παιδιά βοηθούν με μαθήματα και τρεις εκπαιδευτικοί από τη Συρία που βρίσκονται επίσης στο καμπ.

Η έκδοση του βιβλίου των κόμικ, όπως αναφέρει η κ. Κακουλίδου, έφερε μεγάλη χαρά στα παιδιά: «Τα παιδιά χάρηκαν πάρα πολύ, εντυπωσιάστηκαν, όλο αυτό ξεπέρασε τις προσδοκίες μας γιατί έγιναν τρεις συναντήσεις και μέσα σε τρεις συναντήσεις βγήκαν αποτελέσματα που ξεπερνούσαν τις προσδοκίες μας, έμαθαν πώς να σχεδιάζουν με το μολύβι, ή σύμφωνα με τα κόμικ, να εκφράζονται μέσα από ιστορίες. Το χάρηκαν και μας ζητάν να το ξανακάνουμε».

Ιδιαίτερη σημασία έχει σύμφωνα με την κ. Κακουλίδου πως «υπήρχαν όλες οι ηλικίες, προσπαθήσαμε να βάλουμε όλες τις ηλικίες και να μην αφήσουμε κάποια από έξω» καθώς όπως επισημαίνει από την αρχή του προσφυγικού ζητήματος πολλές φορές τα παιδιά στις εφηβικές ηλικίες « λίγο χάνονται σε σχέση με τα πιο μικρά παιδιά».

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η εμπειρία που έχει ο Κωσταντίνος Αχίλε κοινωνικός επιστήμονας και εκ των συντονιστών του προγράμματος στο καμπ του Καλοχωρίου.

«Σε καμία περίπτωση δεν έχουν ξεχάσει αυτά που έχουν περάσει και αυτά που περνάνε απλά θεωρώ ότι επειδή είναι ακόμα παιδιά τείνουν να σκέφτονται πιο πολύ χαρούμενα πράγματα όπως για παράδειγμα πολλές ζωγραφιές ήταν πως ήταν η ήρεμη η ζωή τους στη Συρία πριν το πόλεμο», αναφέρει.

Παράλληλα θυμάται πως τον πρώτο καιρό που είχε ξεκινήσει να εργάζεται στο καμπ «ακόμα και σε συζητήσεις που κάναμε, είχαν μια τάση να συζητούν πιο πολύ πως ήταν στην Ειδομένη, το ταξίδι τους, ότι έχασαν κάποια κοντινά πρόσωπα, ιστορίες που άκουγαν από τους γονείς τους και είναι πολύ άσχημα για ένα παιδί όλα αυτά, αλλά σταδιακά μπορεί οι συνθήκες ζωής τους να μην είναι καλές αλλά έχουν μία ηρεμία με την έννοια ότι δεν τους κυνηγάει κανείς και είναι μακριά από τον πόλεμο, έτσι καλυτερεύουν οι συζητήσεις και οι ζωγραφιές που κάνουν είναι πιο θετικές»

Ο κ. Αχίλε εκτιμά πως τέτοιου είδους πρότζεκτ  αρέσουν πολύ στα παιδιά των προσφύγων γιατί «όταν κάνουν κάτι τέτοιο και βλέπουν το αποτέλεσμα, είναι πολύ καλό και τους βοηθάει». «Θυμάμαι μια κοπέλα η Φάτιμα που μας είπε ότι τους βοηθάει να φεύγουν λίγο από τη κακή πραγματικότητα που ζουν και τους αφήνει να ονειρεύονται πράγματα μέσω της ζωγραφικής», καταλήγει.

Μπορείτε να βρείτε το βιβλίο σε ηλεκτρονική μορφή στην ιστοσελίδα της ΑΡΣΙΣ