Οι καναλάρχες πρέπει τώρα να βάλουν το χέρι στη δική τους τσέπη

Του Δημήτρη Χρήστου  

13 Ιουλίου 2017 09:57:44

Τελικά, ύστερα από επτά μήνες ανάπαυσης, το ΕΣΡ εδέησε να αποφασίσει για τον αριθμό των αδειών σε τηλεοπτικά κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας. Οι μεν πρότειναν έξι άδειες, οι δε εννέα άδειες και πρόεδρος επτά, αριθμός που τελικά έγινε δεκτός. Και το μεγάλο ερώτημα πλέον είναι αν μπορούν επτά κανάλια να βγάζουν τα έξοδά τους ώστε να διατηρούν τη θεωρητική ανεξαρτησία τους και να είναι, όσο επιτρέπουν οι ιδιοκτήτες τους, πλουραλιστικά και να σέβονται τον τηλεθεατή.
 
Σύντομα θα έχουμε νέα, αλλά καλού κακού προετοιμαστείτε για εκπλήξεις. Ο νόμος ορίζει ότι όποιος λάβει πανελλαδική άδεια εκπομπής τηλεοπτικού σήματος πρέπει να διαθέτει μίνιμουμ 400 εργαζόμενους όλων των ειδικοτήτων. Και αυτό είναι το μικρότερο έξοδο. Τα μεγάλα αφορούν τηλεοπτικά δικαιώματα, εξωτερικές ή εσωτερικές παραγωγές, ενοίκια, κόστος τηλεπικοινωνιών και, σύμφωνα με μετριοπαθείς υπολογισμούς, δημιουργείται ένα συνολικό έξοδο ανά κανάλι γύρω στα 40 με 50 εκατομμύρια ευρώ ετησίως.
 
Σύμφωνα με μελέτη της εταιρείας Δημοσίων Σχέσεων Gravity The Newtons, η ετήσια δαπάνη για τα κανάλι το 2017 υπολογίζεται ότι θα ανέλθει στα 200 με 250 εκατ. ευρώ. Με λίγα λόγια, για τις επτά άδειες θα έχουμε ένα έλλειμμα 100 εκατομμυρίων ευρώ. Και πρέπει να σημειώσουμε ότι το εκτιμώμενο ποσό των 200 έως 250 εκατομμυρίων αφορά όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς της χώρας. Δηλαδή η πίτα για τους επτά νόμιμους σταθμούς θα είναι αρκετά κάτω από τα 200 εκατομμύρια ετησίως. Με λίγα λόγια, ο διαφημιστικός τζίρος δεν επαρκεί για την οικονομική βιωσιμότητα των επτά καναλιών. Θα τολμούσα να πω ότι αυτό δεν επαρκεί ούτε για πέντε άδειες. Και το σημειώνω βλέποντας τις διεργασίες συγχωνεύσεων μεταξύ Star και ΣΚΑΪ και μεταξύ Mega και Star. Είναι που οι large καναλάρχες απαιτούσαν απεριόριστο αριθμό αδειών! Αλήθεια, τι είδους κανάλια είχαν στο μυαλό τους;
 
Μάλιστα στη νέα εποχή, με το τραπεζικό σύστημα αποδεσμευμένο από το κράτος και τους παλαιούς μεγαλομετόχους που μοίραζαν θαλασσοδάνεια κανιβαλίζοντας τα μαγαζιά τους, λίγο πριν παραχωρήσουν τη διοίκηση, δεν μπορεί να κάνει χάρες και τα στραβά μάτια. Δυνατότητα εκβιασμών για μαύρο ή κόκκινο χρήμα δεν υπάρχει πλέον. Συνεπώς, όσα βγάζεις με νόμιμο τρόπο, αυτά είναι όλα και όλα. Αν μπαίνεις μέσα, οφείλεις κάθε χρόνο να κάνεις αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου με αληθινά λεφτά. Πόσοι θα το κάνουν ή, καλύτερα, πόσοι έχουν τη δυνατότητα να συντηρούν ζημιογόνους τηλεοπτικούς σταθμούς με δικά τους χρήματα, όταν με τον νέο νόμο τα μίνιμουμ έξοδα είναι ανελαστικά;
 
Και όσοι, ας υποθέσουμε, έχουν μεγάλα εισοδήματα από άλλες δραστηριότητες, όπως για παράδειγμα ο Μαρινάκης και ο Βαρδινογιάννης, για ποιο λόγο θα συντηρούν ζημιογόνες τηλεοπτικές επιχειρήσεις; Ποιο θα είναι το αντάλλαγμα; Η υποστήριξη σε κάποιο κόμμα όπως συμβαίνει σήμερα, δεν θα συνεπάγεται εξυπηρετήσεις από το κόμμα, αυτό, αν έρθει στην εξουσία; Και με ποιον τρόπο θα γίνεται η εξυπηρέτηση, αν ο νέος νόμος δεν αφήνει παράθυρα παρανομιών; Μπορεί -με λίγα λόγια- σε τέτοια βάση να περιμένουμε και να αισιοδοξούμε ότι στη νέα νόμιμη εποχή θα αλλάξουν πολλά; Και επειδή στην Ελλάδα ζούμε όλοι, ας το διατυπώσουμε με επιείκεια. Θέλει πολλή δουλειά και κυρίως σοβαρούς ανεξάρτητους εποπτικούς μηχανισμούς που θα ελέγχουν την τήρηση των κανόνων.
 
Πολλοί από τους ενδιαφερόμενους επιχειρηματίες δεν έχουν καν “μπίζνες πλαν” όπως μεγαλοπρεπώς απέδειξε η εξαγορά του ΔΟΛ από τον Μαρινάκη, που προηγουμένως είχε εκδώσει καθημερινή εφημερίδα αντίγραφο του “Βήματος”, την “Ελευθερία του Τύπου”, με σχέδιο να καλύψει το κενό που θα αφήσουν τα “Νέα” και το “Βήμα” και να αποσπάσει τις κυκλοφορίες από τα καταρρέοντα έντυπα, για να στηρίζει τους κουμπάρους του, τους Μητσοτάκηδες. Και πριν αυτά καταρρεύσουν, πήγε και αγόρασε τον ΔΟΛ αναλαμβάνοντας τη σωτηρία των δύο πολύ ζημιογόνων εντύπων. Ε, αυτό δεν είναι μπίζνες, όταν μάλιστα γνωρίζεις ότι θα ρίξεις πολλά χρήματα σε βαρέλια δίχως πάτο. Αυτό είναι πόκερ με σημαδεμένη τράπουλα και με σκοπό τον έλεγχο της πολιτικής εξουσίας. Περί αυτού ομιλούμε! Και όλοι γνωρίσαμε τι σημαίνει και πού οδήγησε ο έλεγχος της πολιτικής εξουσίας από τους συγκεκριμένους επιχειρηματίες.
 
Πηγή: Η Αυγή