Urban Stories #28: Αλλαγές

«Εκεί ωστόσο, που ο άνθρωπος θα βρεθεί πάντα έτοιμος να ονειρεύεται, είναι στο ν’ αλλάξει τον κόσμο. Όσα λάθη και να παραδεχόμαστε ως έμβιο είδος πάνω στη γη, πάντα θα βρίσκεται ένας νέος τρόπος να ξαναστήσουμε το όραμά μας. Ν’ αλλάξει ο κόσμος». Στην εκπομπή Urban Stories, Στο Κόκκινο Ρόδου 103.7, η Νίνα Μπάνου μιλάει για τις αλλαγές «καθώς ο κόσμος όλος μοιάζει έτοιμος να εκραγεί».

29 Ιουλίου 2017 17:26:14

Και ξεκινώντας να μιλάμε για τις αλλαγές, ας αφιερώσουμε πρώτα λίγο χρόνο σ’ αυτό τον παράξενο μύθο, τη ζωή. Η ζωή, η ίδια η προσωποποίηση της αλλαγής στον έμβιο κόσμο, που δείχνει κάθε φορά και με κάθε ευκαιρία τα δόντια της σε κάθε αλλαγή μας. Ποιά είναι τέλος πάντων αυτή η κυρα-ζωή και τί μας προσφέρει στην πραγματικότητα, από την ώρα που γεννιόμαστε – η πρώτη και κυρίαρχη αλλαγή μας, η μετάβασή μας από τη μια κατάσταση στην άλλη – μέχρι την ώρα που θα ξαναπεράσουμε στο στάδιο της ανυπαρξίας…

Γεννιέται λοιπόν η ζωή, και παίρνει σάρκα και οστά από εκεί που δεν υπήρχε. Κι όλα τα μωρά γεννιούνται κάτω από ένα αστεράκι, όπως λένε – γιατί όλοι μας έχουμε ένα αστέρι, όλοι μας πατάμε πόδι στο σύμπαν καθώς αποκτούμε ζωή. Και το παιδάκι μεγαλώνει, αλλάζει συνεχώς και γίνεται ψηλότερο, ομορφότερο, πιο δημιουργικό. Κάνει σχέδια, φέρνει νέα πνοή, ανανεώνει την κοινωνία. Και γίνεται άλλοτε η μπέμπα, που τόσο έχει μεγαλώσει, κι άλλοτε η κοντούλα λεμονιά – η ζωή του κάθε πλάσματος περικλείει την αλλαγή.

Αυτή η αλλαγή, η αέναη αλλαγή στο σώμα, στην ψυχή και στο πνεύμα μας, είναι κι εκείνη που μας διαμορφώνει το χαρακτήρα, τους στόχους και το όνειρό μας στο αύριο κάθε ηλικίας.

Γιατί λοιπόν τότε, αφού η ίδια η ζωή είναι η μητέρα των αλλαγών, μπορεί να έρθει κάποια στιγμή η απρόσμενη τροπή; Αυτό, αγαπημένοι μου φίλοι και φίλες, κανείς δεν το έχει ακόμα εξηγήσει. Πώς άραγε συμβαίνει να μην συντονίζεται ο πόθος μας για αλλαγή με τις περιστάσεις που βρίσκουμε μπροστά μας…Κάποιοι αναφέρουν εδώ τη διαφορά φάσης: μοιάζει λιγάκι με τους κανόνες της φυσικής –ίσως- όπου η επιτάχυνση ή η επιβράδυνση δεν έχει υπολογιστεί σωστά. Σωστά;

Οι αλλαγές επομένως στη ζωή μας, μικρές ή μεγάλες, έχουν πάντοτε έναν άτεγκτο κριτή: τον καθρέφτη μας – είτε πρόκειται για αλλαγές στην εξωτερική μας εικόνα, είτε για τις συνήθειές μας ή για τον τρόπο που σκεφτόμαστε ή εκφραζόμαστε.

Στο πρώτο μέρος της εκπομπής μας, φίλες και φίλοι μου, μιλήσαμε για τις αλλαγές που συντελούνται από την ώρα της γέννησής μας και κάποτε, άθελά μας, αγγίζουν με τα φτερά τους, τους τοίχους των περίκλειστων κάστρων που έχουμε όλοι χτίσει γύρω μας. Μέσα σ’ αυτά τα τείχη του ποιητή ο άνθρωπος μεγαλώνει κι έρχεται η στιγμή που δε χωρά πιά – ή δε θέλει πιά να χωρέσει.

Συνειδητοποιώντας λοιπόν την ανάγκη του για αλλαγή και για φυγή απ’ την πεζή πραγματικότητα, ο έγκλειστος επαναστατεί, ονειρεύεται και φαντάζεται τον εαυτό του να φεύγει ψηλά, σε μέρη αστραφτερά και διαφορετικά, παίρνοντας μαζί του μονάχα τα απαραίτητα – κάποτε μάλιστα λογαριάζοντας  καθώς τα αποδημητικά, και χωρίς αυτά. Για να γίνει το ταξίδι του ελαφρύτερο.

 Κάποιες φορές βέβαια, το ταξίδι αυτό του ανθρώπου μοιάζει να έχει συνδεθεί άμεσα με την ερωτική του σχέση: η αγάπη εκείνη που μας οδηγεί σ’ έναν ουρανό με αστέρια, αλλά και που μπορεί να μας ρίξει στα πηχτά σκοτάδια της ανυπαρξίας. Και που συχνά, εκεί, δεν κοιτάμε στον καθρέφτη μας όπως είπαμε – τις αλλαγές αυτές τις αποδίδουμε, είτε στη φύση και στην κακία των άλλων, είτε στις περιστάσεις. Μαύρη η ζωή, αλλά δε φταίμε εμείς…

Στις καταστάσεις λοιπόν που μας ταλανίζουν και στην καθημερινότητα, συχνά επιδιώκουμε μια αλλαγή – ένα απλό στρίψιμο του σκηνικού της ζωής μας, ένα κάτι, ένα δείγμα ότι κάτι βαδίζει προς το καλύτερο. Κι όταν το πετυχαίνουμε αυτό το καλύτερο, φροντίζουμε πάντα να προειδοποιούμε και τους άλλους, μην τυχόν και μας το χαλάσουν.

Ο συνεχής πόλεμος ενάντια στη στασιμότητα, αυτό μας φέρνει τη διάθεση της αλλαγής. Βέβαια, μέσα σ’ αυτές τις αλλαγές θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε και τις ηθελημένες μεταμορφώσεις μας, επιθυμώντας κάποιες φορές να γίνουμε κάτι που δεν είμαστε – να μεταλλαχθούμε σ έναν άλλο εαυτό, πιο σημαντικό, πιο σίγουρο και λιγότερο ευάλωτο. Ένα εξελιγμένο στα γρήγορα εαυτό, που βιάζεται να παίξει ρόλους που δεν του ανήκουν. Κάτι σαν τον απαίδευτο και πολλά βιβλία ωνούμενο του Λουκιανού – του αρχαίου.

Όπως και να έχει πάντως, όλοι μας προσπαθούμε συνεχώς ν’ αλλάξουμε, να μη μείνουμε στα ίδια που μας καταδικάζουν στη φθορά. Το ανθρώπινο μυαλό όμως, δε συμβιβάζεται μονάχα με τις αλλαγές στην προσωπική του ζωή. Εκεί, λίγο ως πολύ, όλοι μας κάτι καταφέρνουμε – κλείνοντας ένα κύκλο κι ανοίγοντας ένα άλλο, βρίσκοντας νέα πράγματα για να ανανεώνουμε το ενδιαφέρον του βίου μας.

Εκεί ωστόσο, που ο άνθρωπος θα βρεθεί πάντα έτοιμος να ονειρεύεται, είναι στο ν’ αλλάξει τον κόσμο. Όσα λάθη και να παραδεχόμαστε ως έμβιο είδος πάνω στη γή, πάντα θα βρίσκεται ένας νέος τρόπος να ξαναστήσουμε το όραμά μας. Ν’ αλλάξει ο κόσμος.

Φτάνοντας στο τέλος της σημερινής μας εκπομπής, θα επιχειρήσουμε να θέσουμε ακόμα μια ερώτηση, κι ίσως και μια ανατροπή: και όσοι υποσχέθηκαν και υπόσχονται ν’ αλλάξουν τον κόσμο, ν’ αλλάξουν τη ζωή των γύρω τους προς το καλύτερο, να κάνουν μια νέα αρχή - μια «αλλαγή», όπως ειπώθηκε κατά κόρον στο πρόσφατο παρελθόν μας σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο – και όσοι ακόμη πάλεψαν γι αυτό με ειλικρίνεια και αυταπάρνηση, όλοι αυτοί είναι πάντα σίγουρο πως πέταξαν πίσω τους το παλιό, το φορεμένο και το σύνηθες;

Κι ακόμα, αν προχωρήσουμε παρακάτω, ποιά είναι τα παλιά στοιχεία, που οφείλουμε ν’ αφήσουμε πίσω μας; Τα αποδημητικά πουλιά που αναφέραμε στο πρώτο μέρος, φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι, αφήνουν πίσω ευχαρίστως τις φωλιές τους - αλλά κρατούν το ομαδικό ταξίδι. Η παλιά μας σκευή, λοιπόν, που μας χρησιμεύει στις αλλαγές, δεν είναι πράγματα: είναι αισθήσεις και συντονισμοί παντοιότροποι, είναι οι άμεσοι δεσμοί μας με το χώρο και το χρόνο και με τους ανθρώπους που αγαπάμε.

Κι ας συνεχίσουμε ν’ αλλάζουμε, στο διηνεκές. Το άπειρο του ανθρώπινου παλμού θα συνεχίσει να είναι μια βαριά, μα και διαχειρίσιμη αποσκευή. Γιατί την κουβαλάμε παντού – κυρίως, μέσα στην καρδιά μας.
Ευχαριστώ πολύ για την ακρόαση, την άλλη Πέμπτη στις έξι, Στο Κόκκινο Ρόδου 103.7

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΕΔΩ
 
Φωτό: Μοnet, Impression-Sunrise, 1872

Στην εκπομπή Urban Stories #28 ακούστηκαν:
 
Παπαδόπουλου- Σουγιούλ, Μπέμπα
Manu Chao, La vida es una tombola
Μελίνα Κανά, Όταν τραγουδάω
Mercedes Sosa, Todo Cambia
Καλλιόπη Βέττα, Το όνειρο δεν έχει ηλικία
Φοίβος Δεληβοριάς, Η Μπόσα Νόβα Του Ησαΐα
Michael Jackson,Man in the mirror
Στ. Σιόλας - Φ. Βελεσιώτου, Διόδια
Σωτηρία Μπέλλου, Νταλίκα
Ρούλα Μανισσάνου, Λουξεμβούργια
Ζωή Φυτούση, Κάνε τον πόνο σου χαρά
Gianni Morandi,  il mondo cambierà
Βαγγέλης Γερμανός, Μάσκες
Artistas Unidos, Cambiar el mundo
Διονύσης Σαββόπουλος, Μην πετάξεις τίποτα    
καθώς και κινηματογραφικές ατάκες-εκπλήξεις