Κυπριακό: Η «Διπλωματία» των νεοραγιάδων

Του Σερραίου

02 Οκτωβρίου 2017 13:33:35

Έτσουξε, και χοντρά όπως φαίνεται, ο όρος «νεοραγιάς» που χρησιμοποίησε ο κ. Νίκος Κοτζιάς, υπουργός εξωτερικών, για αρκετούς από τους φανατικούς οπαδούς της εδώ και τώρα «λύσης» του Κυπριακού, κομμένης και ραμμένης, βέβαια, στα μέτρα της «διαλλακτικής» Τουρκίας. 
 
Το ερώτημα που τίθεται είναι: Τι ενόχλησε περισσότερο από όσα είπε ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών, κατά τη διάρκεια της βράβευσης στη Νέα Υόρκη από οργανώσεις της κυπριακής Ομογένειας, πρόσφατα, που ταξίδεψε για να παραβρεθεί στη Γενική συνέλευση του ΟΗΕ;
 
Μεταξύ άλλων είπε ότι υπάρχουν «συμπολίτες μας που υποστηρίζουν τις απαιτήσεις της Τουρκίας»  και ότι  «τις θεωρούν αυτονόητες και μας καλούν να τις ανεχτούμε και να τις αποδεχτούμε». Εμφανίζουν την άποψη τους  «ως πράξη, τάχατες ενάντια στον εθνικισμό», ενώ στην πραγματικότητα υιοθετούν «τον επιθετικό και αντιδραστικό τουρκικό εθνικισμό ενάντια στον Κυπριακό και Ελληνικό πατριωτισμό».
 
Επίδειξη νεοραγιαδισμού 
 
Η υιοθέτηση των παραπάνω απόψεων  αναδεικνύει, όπως σωστά τον διατυπώνει ο κ. Κοτζιάς,  έναν «νεοραγιαδισμό». Ας δούμε πραγματικά τι συνέβη στην τελευταία Διάσκεψη για το Κυπριακό στο Κραν Μοντανά στην Ελβετία.
 Η Τουρκία δια του υπουργού εξωτερικών κ. Μεβλούτ Τσαβούσογλου  διατύπωσε  χωρίς την κάλυψη διπλωματικής γλώσσας την θέσης της, που είναι: η διατήρηση των στρατευμάτων κατοχής και των εγγυήσεων.

Συγκεκριμένα δήλωσε ότι θέλει τον στρατό τους στην Κύπρο για να μπορεί να επεμβαίνει σε όλο το νησί όποτε εκείνος το κρίνει ορθό. Αυτόν, λοιπόν, «τον στρατό κατοχής και πραξικοπημάτων καλούμαστε να αποδεχτούμε για να μας πιστοποιήσουν οι νεοραγιάδες ότι δεν είμαστε εθνικιστές», είπε ο Νίκος Κοτζιάς κατά την ομιλία του και συμπλήρωσε ότι, «δείγμα νεοραγιαδισμού είναι το κείμενο, στο οποίο υποστηρίζεται ότι δεν θα πείραζε αν δίναμε εγγράφως στην Τουρκία το δικαίωμα επέμβασης, ακόμα και στο νότιο μέρος του νησιού», διότι κατ αυτούς, «αυτό μπορεί να το κάνει η Τουρκία, έτσι και αλλιώς, όποτε θέλει. Μας καλεί κυνικά να παραδοθούμε».

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ανάφερε ότι  παλιός πολιτειακός παράγοντας της Κύπρου κατήγγειλε ότι ο κ. Κοτζιάς «μας παγίδεψε» με το ζήτημα των εγγυήσεων και των παρεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας. Τον  παράγοντα αυτόν  όπως φαίνεται, δεν του φταίει η κατοχή  και ο έλεγχος της πατρίδας του από μια ξένη κατοχική δύναμη, αλλά ότι ο κ. Κοτζιάς με τη στάση του  δεν συγκαλύπτει την κατοχή.
 
Γιατί, άραγε, αυτές οι αναφορές του κ.Νίκου Κοτζιά ενόχλησαν τόσο και δήλωσαν θιγμένοι με τον όρο «νεοραγιάδες»; Μήπως δεν είναι πραγματικότητα ότι είναι οι ίδιοι που υποστηρίζουν πως η Άγκυρα εμφανίστηκε στις διαπραγματεύσεις «διαλλακτική» και έτοιμη για λύση του Κυπριακού, ενώ η Αθήνα ήταν η «αδιάλλακτη» και ο κ. Κοτζιάς είναι αυτός που σαμπόταρε τη λύση; 

Δεν είναι οι ίδιοι που ακόμα και τώρα, μετά τις οφθαλμοφανείς προσπάθειες της Τουρκίας να τορπιλίσει τις Διασκέψεις (Γενεύη Ι και ΙΙ) για το Κυπριακό, συνεχίζουν να υποστηρίζουν ότι η ελληνική και η κυπριακή πλευρά παρέμεινε  αμετακίνητη στη θέση «μηδέν στρατός, μηδέν εγγυήσεις»; επικαλούμενοι  ακριβώς το «επιχείρημα» της Άγκυρας ότι για το αδιέξοδο των διαπραγματεύσεων, οι  ευθύνες ανήκουν στην ελλαδική πλευρά.

Κι’ αυτό, όταν πάρα πολύ καλά γνωρίζουν, ότι η θέση της Ελλάδας ήταν αφενός μεν κατάργηση του απαράδεκτου καθεστώτος εγγυήσεων και αντικατάστασή του με ένα βιώσιμο καθεστώς εφαρμογής της όποιας συμφωνίας, και αφετέρου συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, το οποίο θα έμπαινε υπό διαπραγμάτευση, για την αποχώρηση και του τελευταίου κατοχικού στρατιώτη από το νησί. Τι ήθελαν, δηλαδή, να υιοθετήσει η ελλαδική πλευρά την τουρκική θέση για παραμονή τουλάχιστον 2.000 – 2.500 Τούρκων στρατιωτών στο νησί, για 10 – 15 χρόνια, και κατόπιν, ανάλογα με τις ορέξεις της Άγκυρας, να συζητηθεί η συνέχιση της (εσαεί;) παραμονής τους στο νησί; 
 
Όταν ασκείται κριτική, οι απόψεις που εκφράζονται πρέπει να είναι σαφείς. Ας απαντήσουν, λοιπόν, οι οπαδοί της άποψης ότι έπρεπε η Αθήνα και η Λευκωσία να βάλουν την υπογραφή τους σε ένα χαρτί, στο οποίο η Τουρκία δεν θα δεσμευόταν σε συγκεκριμένο, «κλειστό χρονοδιάγραμμα» (Sunset Close) για αποχώρηση και του τελευταίου κατοχικού στρατιώτη. Ας ξεκαθαρίσουν τη θέση τους: Θέλουν ή όχι κατάργηση του καθεστώτος εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων που ήθελε να συνεχίσει να έχει η Τουρκία; Επιπλέον, καλούνται να απαντήσουν στο απλούστατο ερώτημα: Όταν τα ίδια τα φερέφωνα της Άγκυρας στα κατεχόμενα, αλλά και, ανοικτά, οι Τούρκοι αξιωματούχοι, δηλώνουν, εμμέσως πλην σαφέστατα, ότι δεν θέλουν λύση στο πλαίσιο του ΟΗΕ, αυτό δείχνει ότι «η Τουρκία ήταν έτοιμη να δεχτεί τις πρόνοιες του “πλαισίου Γκουτιέρες” για την ασφάλεια – εγγυήσεις», όπως γράφουν κάποιοι καλοθελητές;
 
«Κεκτημένο Γκουτιέρες» ή «πλαίσιο Τσαβούσογλου»; 
 
Η Άγκυρα, ως γνωστόν, δεν έχει υπερασπιστεί ούτε μια φορά το «πλαίσιο Γκουτιέρες», αλλά για τους επικριτές της Αθήνας, ο κ. Κοτζιάς ήταν που τορπίλισε τη λύση. Είναι μάλλον παράδοξο ότι «αυτοί που παριστάνουν τους Ηρακληδείς του ΟΗΕ, ταυτόχρονα να κατηγορούν τον κ. Κοτζιά για εθνικισμό, όταν είναι γνωστό ότι οι προτάσεις της ελληνικής Κυβέρνησης  συνέπιπταν με εκείνες του επικεφαλής του ΟΗΕ».  Επίσης είναι γνωστό ότι  ο κ Κοτζιάς με επιστολή του  προς τον ΟΗΕ πριν την Γενεύη II είχε διατυπώσει  την  απαίτηση «μετατροπής της Κύπρου σε φυσιολογικό, κανονικό κράτος» και  απέρριπτε το κείμενο των πολλαπλών φιλοτουρκικών νοθεύσεων που είχε ετοιμάσει ο Έιντε ενόψει της Γενεύης ΙI. 
 
Ας απαντήσουν καθαρά και ξάστερα στο ερώτημα που έχει θέσει ο κ.Νίκος Κοτζιάς από πού προκύπτει ότι «η Τουρκία έκανε θετικές προτάσεις που εμείς τάχα απορρίψαμε»; Επίσης, δέχονται ή όχι το «πλαίσιο Γκουτιέρες», το «κεκτημένο», όπως το χαρακτήρισε ο Έλληνας υπουργός  εξωτερικών πρόσφατα στη Νέα Υόρκη, ως βάση για να συνεχιστούν οι συνομιλίες για το Κυπριακό, ή επιλέγουν κάποιο «πλαίσιο Τσαβούσογλου» για τη μεγαλόνησο;

Είναι υπέρ του «κεκτημένου Γκουτιέρες» ή συντάσσονται με τα «πανομοιότυπα έγγραφα, έκτασης μισής σελίδας» που κατέθεσαν η Τουρκία και τα κατεχόμενα στο Κραν Μοντανά, «επιμένοντας να διασφαλίζουν τον παράνομο έλεγχο της Τουρκίας επί της μεγαλονήσου»; Εάν δέχονται, πάντως, όπως διατείνονται, το «κεκτημένο Γκουτιέρες», τότε θα πρέπει και να παραδεχτούν ότι σημαντικά από τα στοιχεία του, κατάφερε, με επίπονες και συστηματικές διπλωματικές κινήσεις, να τα αναδείξει η ελληνική πλευρά.
 
Ωστόσο, οι κάθε λογής καλοθελητές, πολλοί εκ των οποίων εξακολουθούν να είναι φανατικοί οπαδοί του καταδικασμένου -στη συνείδηση του κόσμου, και στις κάλπες του Δημοψηφίσματος- σχεδίου Ανάν, φαίνεται πως προτιμούν να κρατούν κλειστά τα αφτιά τους σε οτιδήποτε έχει πει ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών. Όπως, για παράδειγμα, την περιγραφή που έκανε για την τελευταία νύκτα των διαπραγματεύσεων στο Κραν Μοντανά.

«Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, είπε ο κ. Κοτζιάς, «μας μοίρασε κείμενο επ' αυτού το τελευταίο βράδυ. Το μοναδικό κείμενο που μοίρασε ο ΟΗΕ στο Crans Montana. Μόλις το παρουσίασε, έλαβα πρώτος το λόγο και δήλωσα τη συμφωνία της Ελλάδας μαζί του. Σχολίασα δε επί μακρόν, με επιμέρους προτάσεις, τις θετικές πλευρές της πρότασής του. Δυστυχώς, το λόγο έλαβε τρίτος παράγοντας που αποδιοργάνωσε τη συζήτηση και παρεμπόδισε την εξέταση του εγγράφου του ΓΓ του ΟΗΕ.

Αυτή η πράξη αποδιοργάνωσης στην αρχή της συζήτησης μαζί με την άρνηση της Τουρκίας -στο τέλος της συζήτησης- να συναινέσει στην πρόταση που έκανε ο ΓΓ να συμφωνήσουμε σε μια παράγραφο, στην οποία συμπεριλαμβανόταν και η υποχρέωση της Τουρκίας να παραιτηθεί από τα όποια εγγυητικά και παρεμβατικά «δικαιώματα», οδήγησαν στην μη ολοκλήρωση της διεθνούς διάσκεψης για το Κυπριακό. Μιας διάσκεψης στην οποία καθιερώθηκε το θέμα των εγγυήσεων και της ασφάλειας ως κομβικό». 
 
Αυτοί που λοιδορούν και μέμφονται τον κ. Κοτζιά, εάν έχουν διαφορετική άποψη από αυτήν, και, πολύ περισσότερο, διαφορετική εικόνα από το τι διημείφθη κεκλεισμένων των θυρών στο Κραν Μοντανά, ας το καταθέσουν, και ας το ανατρέψουν, εάν είναι σε θέση, με συγκεκριμένα στοιχεία και επιχειρήματα.
 
Ο «ταλαντούχος» κ. Έιντε 
 
Αντί αυτού, τι κάνουν; Έπλεκαν και συνεχίζουν να πλέκουν το εγκώμιο στον πρώην ειδικό απεσταλμένο του ΟΗΕ για το Κυπριακό, και εσχάτως εκλεγέντα βουλευτή στη Νορβηγία, κ. Μπαρθ  Έιντε, καταγγέλλοντας και πάλι τον κ. Νίκο Κοτζιά, επειδή «τόλμησε» να τον χαρακτηρίσει «ατζέντη των τουρκικών συμφερόντων». Ο κ. Έιντε, κατ’ αυτούς, είναι «λευκή περιστερά». Επιλεκτικά, όμως, ξεχνούν ότι, ακόμα και μέσα στο Κραν Μοντανά, έφτασε στο σημείο να «αδειάσει» τον ίδιο τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, ενώ ήταν ο άνθρωπος που, όταν ερχόταν στην Αθήνα, συναντιόταν πρώτα με τον Τούρκο Πρέσβη και μετά με τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών, ενώ φρόντιζε και συνέτρωγε σε σαλόνια των Βορείων Προαστίων με μεγαλοεπιχειρηματίες και πρώην εμπόρους όπλων, γνωστούς για τις σχέσεις τους με κύκλους του Λονδίνου που ήθελαν «λύση» εδώ και τώρα. 
 
Τον παρουσιάζουν, δε, ως υπόδειγμα θεματοφύλακα του Διεθνούς Δικαίου και των αποφάσεων του ΟΗΕ, και ότι χάρις σε αυτόν θα λυνόταν το Κυπριακό. Για να γίνει κατανοητό τι είδους στάση κρατούσε ο κ. Εϊντε απέναντι στο Κυπριακό, ενδεικτικό είναι ένα απόσπασμα από την ομιλία του κ. Κοτζιά  στη Νέα Υόρκη, ενώπιον εκπροσώπων της κυπριακής Ομογένειας. «Ας φέρω ένα παράδειγμα, είπε ο κ. Κοτζιάς, τον Ιανουάριο του 2017 στη Γενεύη, σε μια συνάντηση που είχαμε με τον ΟΗΕ, υπέβαλα την ερώτηση, αν ο ειδικός σύμβουλος είναι μονοδιάστατα διαμεσολαβητής ανάμεσα σε Τουρκία και Ελλάδα, ή έχει πρώτιστο καθήκον του να υλοποιήσει τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Αφού μου απαντήθηκε ότι ισχύει το δεύτερο, ρώτησα γιατί τότε ο κ. Έιντε δεν υπερασπίζεται τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων του ΟΗΕ και του ΣΑ του, για απομάκρυνση των κατοχικών στρατευμάτων. Η απάντηση εκ μέρους του ήταν ότι «δεν υπάρχουν τέτοιες αποφάσεις». Όταν του δείξαμε αντίγραφα αποφάσεων της ΓΣ του ΟΗΕ και του ΣΑ, μας δήλωσε -ενώπιον του ΓΓ- ότι δεν τις γνώριζε. Δηλαδή, ο ειδικός σύμβουλος του ΟΗΕ για το κυπριακό δεν γνώριζε ούτε και μετά από δύο χρόνια διαμεσολάβησης τις αποφάσεις του οργανισμού που αντιπροσώπευε.

Συνολικά η συμπεριφορά του κ. Έιντε δεν ήταν ενός ανθρώπου που αναζητούσε έντιμους συμβιβασμούς στη βάση των αποφάσεων του ίδιου του ΟΗΕ, του διεθνούς δικαίου, αλλά ενός παράγοντα που ήταν πεπεισμένος ότι μπορούσε να πιέσει την Κυπριακή Δημοκρατία, έστω και αδίκως, περισσότερο από ότι την Τουρκία».
 
Η εικόνα που προσπαθούν να «φιλοτεχνήσουν» οι ίδιοι κύκλοι ότι η Αθήνα ήταν και είναι κατά των προσπαθειών του ΟΗΕ, τον μόνο που εξυπηρετεί, είναι την Τουρκία, η οποία, εξάλλου, δηλώνει ευθαρσώς ότι «η διαδικασία του ΟΗΕ έχει πεθάνει». Ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών ήταν ξεκάθαρος όταν είπε: «Η κριτική στον Έιντε δεν ήταν πολεμική προς τον ΟΗΕ. Κάθε άλλο. Θα άξιζε τον κόπο να δούμε αν ο κύριος αυτός μπορεί να υπερασπιστεί τις φιλοτουρκικές του θέσεις στην δική του κοινωνία». 
  
Ο «διεθνιστής» Εφιάλτης
 
Ας ελπίσουμε, πάντως, ότι όλα όσα «σούρνουν» στον Ν.Κοτζιά, δεν είναι επειδή ενοχλήθηκαν, όταν είπε ότι «ο πατριωτισμός δεν έχει καμιά σχέση με τον ακραίο εθνικισμό και πολύ λιγότερο με τον σωβινισμό» και ότι «σκόπιμα κάποιοι διαστρεβλώνουν τη διαφορά ανάμεσα στους δύο αυτούς όρους, τις δύο αυτές πολιτικές στάσεις».

Μήπως, άραγε, ενοχλήθηκαν οι αυτόκλητοι «διεθνιστές», στην πραγματικότητα, μάλλον οπαδοί της συστημικής παγκοσμιοποίησης, με την ατάκα του Έλληνα υπουργού ότι «οι προτάσεις οι δικές μας ήταν δημοκρατικές πατριωτικές, βαθιά διεθνιστικές, καθότι απελευθέρωναν την Κύπρο και τους Κυπρίους, πριν απ' όλα τους Τουρκοκύπριους, από τα κατοχικά στρατεύματα»; Και ότι «η υιοθέτηση της τουρκικής θέσης για παραμονή τουρκικού κατοχικού στρατού δεν είναι διεθνισμός, αλλά ραγιαδισμός»; Ραγιαδισμός, που όπως είπε ο κ. Ν.Κοτζιάς, «ο ελληνισμός τον γνώρισε από την αρχαιότητα». Διότι «ο Εφιάλτης στις Θερμοπύλες δεν ήταν ούτε δημοκράτης, ούτε πατριώτης, ούτε, πολύ λιγότερο διεθνιστής. Ήταν, απλά, εφιάλτης».