Bιβή Κεφαλά: «70 χρόνια από τη «Νάκμπα» περνάμε από τη μία καταστροφή στην άλλη»

Ως τη «δυναμική του χάους» χαρακτήρισε τις εξελίξεις στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, η Βιβή Κεφαλά, αναπληρώτρια καθηγήτρια διεθνών σχέσεων στην Μέση Ανατολή (Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Αιγαίου) μιλώντας Στο Κόκκινο Ρόδου 103.7 και την Πόλυ Χατζημάρκου.

15 Μαΐου 2018 14:49:12

«Χθες το Ισραήλ έγινε 70 ετών. Επρόκειτο για έναν θρίαμβο για τους Εβραίους και μια καταστροφή, μια ‘Νάκμπα’, για τους Άραβες. Και χρησιμοποιώ για πολύ συγκεκριμένους λόγους τους όρους «Εβραίοι» και «Άραβες», διότι τότε μόλις είχε γεννηθεί το Ισραήλ και ήταν ακόμα ο καιρός του παναραβισμού" αναφέρει η Βιβή Κεφαλά.

"70 χρόνια λοιπόν, περνάμε από τη μία καταστροφή στην άλλη. Έχουμε δύο Παλαιστινιακές Εξόδους, μία το 1948 και η άλλη το 1967, έχουμε 4 εκατομμύρια Παλαιστίνιους με αμέτρητους νεκρούς και ανυπολόγιστους τραυματίες. Δεν είναι καινούριο το πρόβλημα, το ερώτημα είναι γιατί συμβαίνουν όλα αυτά. Ξεκινάω, λέγοντας ότι το Ισραήλ, όπως όλοι οι λαοί, έχει κάθε δικαίωμα να υπάρχει και μάλιστα αυτό έχει επικυρωθεί από τη Γ.Σ. των Ηνωμένων Εθνών το 1947. Η απόφαση, για να μην το ξεχνάμε είχε τρία σκέλη: 1) ότι θα δημιουργηθεί στην ιστορική Παλαιστίνη ένα εβραϊκό κράτος, 2) ότι θα δημιουργηθεί ένα αραβικό κράτος και 3) μια συγκεκριμένη αναφορά στην Ιερουσαλήμ που λέει ότι αποτελεί ξεχωριστή οντότητα υπό την αιγίδα του ΟΗΕ ακριβώς γιατί είναι η κοιτίδα των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών. Από το 1947 και το σχέδιο διαίρεσης της Παλαιστίνης ως σήμερα, έχει εφαρμοστεί μόνο το πρώτο σκέλος, που επαναλαμβάνω έχει το δικαίωμα να υπάρχει, εντός όμως διεθνώς αναγνωρισμένων συνόρων. Αυτό σημαίνει ότι ό,τι κατέλαβε το Ισραήλ στον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967, δεν είναι νόμιμο. Έχει σαφή παραβίαση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και της απόφασης 242 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Η.Ε. Κατά συνέπεια, οι Παλαιστίνιοι έχουν κάθε δικαίωμα να διαδηλώνουν για την επιστροφή τους. Το Ισραήλ ισχυρίζεται ότι όλα αυτά συμβαίνουν για να διαφυλάξει την ασφάλειά του. Τι γίνεται όμως όταν όμως η ασφάλεια ενός κράτους αποτελεί απειλή για όλα τα υπόλοιπα;».

Η παρέμβαση Τραμπ 

«O κ. Τραμπ εσκεμμένα γυρίζει στη μονομέρεια, δηλαδή να συμβεί ό,τι ακριβώς θέλουν οι ΗΠΑ. Ο προ-προκάτοχός του, ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος, προσπάθησε να επιβάλλει αυτή τη λογική –μια λογική που σημαίνει  μια απίστευτη οπισθοχώρηση από το νομικό μας πολιτισμό και τις ηθικές νόρμες που διέπουν το διεθνές σύστημα και μας γυρίζει στο 19ο αιώνα όπου το δίκαιο του ισχυρότερου επιβαλλόταν και οδηγηθήκαμε σε δύο παγκόσμιους πολέμους, το Ολοκαύτωμα, κλπ…».
 
Οι εθνικισμοί και η στάση της Τουρκίας

«Υπάρχουν δύο ειδών εθνικισμοί ανάλογα με το πλαίσιο στο οποίο κινούνται: ο αμυντικός εθνικισμός (π.χ. ο ελληνικός – δεν παραχωρούνται αυτά που έχουν αποκτηθεί νόμιμα και δεν υπάρχουν γκρίζες ζώνες) και ο επιθετικός εθνικισμός, π.χ. της Τουρκίας που ονειρεύεται να γίνει μια νέα οθωμανική αυτοκρατορία, που εγείρει συνεχώς ζητήματα και ακολουθεί μια εξόχως επικίνδυνη πολιτική. Το θέμα, δυστυχώς είναι απλό στη σύλληψή του και δύσκολο στην επίλυσή του, διότι δεν έχεις συνομιλητή για την εξομάλυνση της κατάστασης, δε μπορείς να κάνεις τίποτα πέραν της διπλωματίας.

Ο υπερεξοπλισμός της Τουρκίας γίνεται για να τρομοκρατήσει την Ελλάδα και να φανεί ότι η Τουρκία είναι μια υπολογίσιμη δύναμη που κανείς δε μπορεί να προσπεράσει. Θυμίζω επίσης ότι η αγορά όπλων είναι μια βαθύτατα πολιτική πράξη –πέρα του οικονομικού της αντίκτυπου και στρατηγικού της βάρους- και αξίζει να δούμε από ποιόν προμηθεύεται τί».
 
Το ονοματολογικό και η ΠΓΔΜ

«Αλήθεια, τι έχουμε να φοβηθούμε από την ΠΓΔΜ; Προσπαθούν να φτιάξουν μια εθνική ταυτότητα. Ο Τίτο έφτιαξε την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (με τη Δημοκρατία της Μακεδονίας εντός) για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Τότε το βρετανικό Foreign Office είχε προειδοποιήσει τους Αμερικανούς να μη δεχθούν αυτή την ονομασία. Οι Αμερικάνοι, πάλι για τους δικούς τους λόγους, αγνόησαν τις προειδοποιήσεις. Έκτοτε, ακόμα κι αν δούμε το ζήτημα ωφελιμιστικά, υπάρχει μια σοφή παροιμία που λέει ‘κράτα το φίλο σου κοντά και τον εχθρό σου κοντύτερα’. Το να μπει η FYROM -με τις απαραίτητες τροποποιήσεις και συμφωνίες με την Ελλάδα- στους δυτικούς διεθνείς οργανισμούς, είναι κέρδος. Θυμηθείτε ότι και η Βουλγαρία είχε βλέψεις στην ελληνική Μακεδονία, με το που μπήκε όμως στην Ε.Ε. το ζήτημα έληξε. Τα πράγματα πρέπει να τα βλέπουμε πολιτικά και όχι μέσα από παραμορφωτικούς φακούς αποκλειστικότητας. Όποιος ξέρει ιστορία, ξέρει και τι είναι η Μακεδονία κι ας λειτουργεί η προπαγάνδα…».
 
Τέλος, η Βιβή Κεφαλά σχολίασε τις εξελίξεις στο Ιράν καθώς και την γενικότερη στάση της Ευρώπης.

«Η απόσταση ανάμεσα στην πολιτική ρητορική της Ε.Ε. και στην πρακτική της, έχει οδηγήσει στο να εμφανιστούν διάφορα νεοφασιστικά κόμματα και ένα αδιανόητο κύμα ισλαμοφοβίας και ξενοφοβίας που οδηγούν στην αλλοίωση της ίδιας μας της πολιτικής κουλτούρας. Ο αποκλεισμός που υφίστανται οι μετανάστες ακόμα και τρίτης γενιάς είναι διαρκής. Όταν, για παράδειγμα, η Γαλλία βρίσκεται σε οικονομική ύφεση από τα μέσα της δεκαετίας του 80 μέχρι σήμερα, είναι σαφές ότι οι λίγες θέσεις εργασίας δε θα δοθούν στους ανθρώπους που δεν αναγνωρίζονται ως Γάλλοι. Η γκετοποίηση μπορεί να οδηγήσει δυστυχώς στην ποινική παραβατικότητα ή την πολιτική τρομοκρατία..."

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Σκίτσο του Latuff