Να κηρυχθεί η 21η Αυγούστου εθνική επέτειος

21 08 2018 11:07:09

του Γιώργου Αγγελόπουλου
 
Η 21η Αυγούστου δεν συνιστά απλώς και μόνο ένα χρονικό ορόσημο αποδέσμευσης της Ελλάδος από δημοσιονομικές δεσμεύσεις. Συνιστά την επιβεβαίωση της επιστροφής μας στην κοινωνία των πολιτισμένων εθνών. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μπορεί να βρίσκεται προσωρινά για λίγες ακόμα εβδομάδες στα γραφεία της αλλά το επίτευγμα που σηματοδοτεί η 20η Αυγούστου είναι αποκλειστικά και μόνο αποτέλεσμα των δικών μας άοκνων προσπαθειών. Για την ακρίβεια, η χώρα θα είχε ήδη βγει από τη δημοσιονομική επιτήρηση εδώ και 3 χρόνια αν δεν έκλεβε με τα ψέματα την κυβερνητική πλειοψηφία η λαίλαπα των λαϊκιστών. Ευτυχώς που εμείς διατηρήσαμε την εξουσία.

Λαμβάνουμε πλέον και πάλι τη διαβεβαίωση, από τα πλέον επίσημα χείλη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Τράπεζας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι έχουμε συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις. Εξαντλήσαμε όχι μόνο την απαραίτητη επταετία αλλά και ένα επιπλέον συναπτό έτος προσαρμογής. Είμαστε πλέον αξιόπιστοι και φερέγγυοι. Η προσοχή των ειδικών, των εμπειρογνωμόνων και άλλων σοφών των διεθνών οργανισμών και φορέων που έσπευσαν να συνδράμουν στη σωτηρία μας στρέφεται τώρα – δυστυχώς - σε άλλες οικονομίες και κοινωνίες.

Η αλήθεια είναι ότι στις πρόσφατες δεκαετίες η χώρα μας υπολείπονταν των δομικών χαρακτηριστικών του ευρωπαϊκού κεκτημένου: δεν είχαμε το απαραίτητο για προηγμένες οικονομίες εφεδρικό υποπρολεταριάτο, συνεχίζαμε με υψηλό ποσοστό κάλυψης του πληθυσμού μέσω συντάξεων και με καταστροφικές για την ελεύθερη οικονομία συλλογικές συμβάσεις εργασίας, διατηρούσαμε παρωχημένους θεσμούς όπως το καθολικό δημόσιο σύστημα υγείας και τη διευρυμένη κρατικοδίαιτη δημόσια εκπαίδευση, υπήρχε υπερβολικά υψηλός αριθμός ιδιόκτητων κατοικιών κλπ. Χάρη στις ατέρμονες προσπάθειες των Θεσμών, αρκετές από αυτές τις στρεβλώσεις διορθώθηκαν. Σίγουρο είναι ότι θα μπορούσαμε να είχαμε επιτύχει πολλά περισσότερα. Θα μπορούσαμε, για παράδειγμα, να φτάσουμε το ποσοστό της ανεργίας στο 40% αντί του 30% που μόλις για λίγους μήνες πετύχαμε. Αυτό θα λειτουργούσε ως εργαλείο πειθούς για χαμηλότερες απολαβές, άρα μεγαλύτερη κερδοφορία και ανταγωνιστικότητα. Θα μπορούσαμε να ιδιωτικοποιήσουμε κάθε δημόσιο φορέα και κάθε περιουσιακό στοιχείο του δυσλειτουργικού κράτους, αντί όσων καταφέραμε.

Θα μπορούσαμε να είχαμε θέσει σε διαθεσιμότητα περισσότερους εκπαιδευτικούς και δημοσίους υπαλλήλους, να είχαμε θεσμοθετήσει 10 αντί για 5 Ευρώ είσοδο των ανασφάλιστων στα νοσοκομεία, να είχαμε καταργήσει την φαρμακευτική κάλυψη όχι μόνο των ανασφάλιστων αλλά και όσων ασφαλισμένων δεν είχαν εργαστεί αρκετά έτη, να είχαμε εισαγάγει δίδακτρα σε όλα τα μεταπτυχιακά προγράμματα παράλληλα με την ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ για τους άριστους, να είχαμε κάνει περισσότερες διακοπές σύνδεσης της ηλεκτροδότησης σε όσους δεν πλήρωναν ΕΝΦΙΑ (υπάρχει ή δεν υπάρχει νόμος και τάξη;), να είχαμε μειώσει περαιτέρω τις συντάξεις και τις δομές πρόνοιας που μαθαίνουν τους πολίτες στην τεμπελιά και στην εξάρτηση από το κράτος, να είχαμε χτίσει περισσότερα κλειστά στρατόπεδα για τους λαθρομετανάστες και ίσως να είχαμε θεσμοθετήσει και εργασία εντός τους (άλλωστε, η εργασία απελευθερώνει...). Τέλος, θα μπορούσαμε να καταργήσουμε κάθε περιορισμό οικιστικής αξιοποίησης του δασικού μας κάλους προς όφελος της οικοδομικής και τουριστικής ανάπτυξης. Ευχής έργο θα ήταν να είχε η ιδιωτική πρωτοβουλία επενδύσει δημιουργικά στην χρήση κάθε αιγιαλού μας.
 
Ο λαός όμως αυτός υπήρξε ανέκαθεν αγνώμον ως προς τους σωτήρες του. Ας θυμηθούμε τι συνέβη στην πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου που κατάφερε τους πλέον υψηλούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Χωρίς την παραμικρή διάθεση μείωσης των σημαντικών μεταρρυθμίσεων στις οποίες συνέβαλαν οι εκπρόσωποι των Θεσμών και οι σώφρονες πολιτικοί τους σύμμαχοι εντός της χώρας, οφείλουμε σήμερα να αξιολογήσουμε την αδυναμία ολοκλήρωσης του εκσυγχρονισμού της Ελλάδος. Υποτιμήσαμε τη δύναμη του λαϊκισμού και την ικανότητα της αριστεράς να επιβάλει τις ιδεολογικές της εμμονές. Ορισμένοι από εμάς αλληθώρισαν προς απόψεις (π.χ. «αποδοχή της διαφορετικότητας», «πολυπολιτισμικότητα» κλπ.) που λειτούργησαν ως δούρειος ίππος στο θεμελιωμένο από δεκαετίες ιδεολογικό μας στίγμα και στις αξίες της παράταξης.

Αγνοήσαμε, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, πολιτικά τον χώρο της πιο παραδοσιακής δεξιάς – που ανέκαθεν ήταν και είναι οργανικό μας κομμάτι - και τον χαρίσαμε σε ακραίους καιροσκόπους. Η επιτυχία των ακραίων καιροσκόπων ίσως οφείλεται και στο ότι δεν ήμασταν αρκούντως αποφασιστικοί στην ουσιαστική λειτουργία του νόμου και της τάξης. Εντέλει, το μεγάλο μας πρόβλημα είναι αυτός ο λαός που δεν έχει τα σωστά κριτήρια για να αποφασίσει το εθνικό συμφέρον αλλά θέλγεται από δημαγωγούς καιροσκόπους. Προς τους πολιτικούς μας συμμάχους εντός και εκτός Ελλάδος οφείλουμε να εκφράσουμε την αγωνία μας. Μην μας ξεχάσετε. Ας «βαστήξουμε γερά» όπως είχε ορθώς επισημάνει ένας άξιος συμπολίτης μας! Η πικρή αλήθεια είναι ότι μας αξίζει ένας άλλος λαός...