Σαν Σήμερα 8 Νοεμβρίου: Λευκοί και νέγροι εργάτες ενώνονται και ξεκινούν τη γενική απεργία της Νέας Ορλεάνης

Τα συνδικάτα παρέμειναν ψύχραιμα απέναντι στην ρατιστική καμπάνια του κίτρινου Τύπου και συγκρότησαν μεικτές εθελοντικές ομάδες νέγρων και λευκών εργατών, οι οποίες μοίραζαν τρόφιμα στον πληθυσμό. 

08 Νοεμβρίου 2018 13:43:15

Στις 8 Νοεμβρίου του 1892 ξεσπά στη Νέα Ορλεάνη γενική απεργία των εργαζομένων που αφορούσε πρωτίστως τον χρόνο εργασίας. Η απεργία, πέραν του ότι κέρδισε αρκετές από τις μεταρρυθμίσεις που ζητούσε, αποτελεί μια ιστορική στιγμή στην πορεία του αμερικανικού εργατικού κινήματος γιατί ένωσε για πρώτη φορά σε τόσο μεγάλο βαθμό λευκούς και νέγρους εργάτες και μάλιστα σε μια πολιτεία του Νότου, τη Λουιζιάνα, 25 χρόνια μετά το τέλος του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Οι εργάτες διατήρησαν αυτή την ενότητά τους μέχρι το τέλος της απεργίας, παρά τις έντονες παρεμβάσεις που έγιναν από τις αρχές και από τον Τύπο προκειμένου να υποκινηθεί μεταξύ τους το φυλετικό μίσος, ιδιαίτερα των λευκών προς τους μαύρους.

Στις αρχές του 1892 οι οδηγοί τρένων της Ορλεάνης πέτυχαν μια σπουδαία απεργιακή νίκη, κατακτώντας το 10ωρο στην εργασία. Η επιτυχία αυτή δημιούργησε συνδικαλιστική κινητικότητα σε όλη την πολιτεία και τα τοπικά σωματεία ζήτησαν τη βοήθεια της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας. Νέα συνδικάτα άρχισαν να δημιουργούνται με γοργούς ρυθμούς. Τρία από αυτά ίδρυσαν τη λεγόμενη «Τριπλή Συμμαχία», η οποία εκπροσωπούσε 2.500 εργάτες. Τα συνδικάτα που αποτελούσαν την «Τριπλή Συμμαχία» ήταν ρατσιστικά στο καταστατικό τους, υποστηρίζοντας τον φυλετικό διαχωρισμό στις ενώσεις, στην πράξη όμως είχαν και μέλη μαύρους.


Το Καλοκαίρι του ίδιου χρόνου, η «Τριπλή Συμμαχία» κήρυξε απεργία με στόχο να κερδίσει και αυτή το 10ωρο. Οι εργοδότες αντεπιτέθηκαν και κάλεσαν σε βοήθεια τον ομοσπονδιακό στρατό και την πολιτοφυλακή, με την υποστήριξη των σιδηροδρομικών εταιρειών της περιοχής, αλλά και της εταιρείες παραγωγής ρυζιού και βάμβακος, που είχαν συμφέροντα στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Μετά από μεγάλες εντάσεις, οι εργοδότες ανακοίνωσαν ότι θα υπογράψουν συμβάσεις μόνο με λευκούς εργάτες και μόνο με φυλετικά καθαρά σωματεία, που δεν δέχονται νέγρους στις τάξεις τους. Η απόφαση αυτή συνοδεύτηκε από μια κίτρινη καμπάνια του τοπικού Τύπου, ο οποίος βυσσοδομούσε ενάντια στους μαύρους εργάτες και τα συνδικάτα που τους δέχονταν, παρουσιάζοντάς τους ως μέγιστη κοινωνική απειλή και κάνοντας διαρκείς εκκλήσεις στη φυλετική καθαρότητα.

Η «Τριπλή Συμμαχία» αρνήθηκε την πρόταση και ζήτησε να υπογραφεί σύμβαση για όλους τους εργαζόμενους, λευκούς και νέγρους. Κάλεσε τα υπόλοιπα συνδικάτα της πολιτείας σε βοήθεια. Στη σύσκεψη που έγινε τα περισσότερα συνδικάτα τάχθηκαν κατά του φυλετικού διαχωρισμού. Μια επιτροπή από πέντε συνδικάτα έκανε έκκληση για γενική απεργία. Μπροστά σε αυτή την απειλή κάποιες εργοδοτικές οργανώσεις ζήτησαν να γίνει δεκτό το αίτημα για κοινή σύμβαση εργασίας για νέγρους και λευκούς. Η διαπραγμάτευση ωστόσο δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα και η γενική απεργία κηρύχθηκε για τις 9 Νοεμβρίου. Μπροστάρηδες σε αυτήν τέθηκαν η Ενωση Εργαζομένων στο Βαμβάκι, η Ένωση Τυπογράφων, η Ένωση Εργαζόμενων στα Λεβητοστάσια και το Σωματείο των Οδηγών Αυτοκινήτων. Συνολικά όμως συμμετείχαν στην απεργία 46 συνδικάτα, τα οποία εκπροσωπούσαν 25.000 εργαζόμενους, τον μισό εργαζόμενο πληθυσμό της πόλης.

Η απεργία είχε τεράστια συμμετοχή. Την επόμενη μέρα η πόλη είχε βυθιστεί στο σκοτάδι και είχε διακοπεί η παροχή φυσικού αερίου. Ο Τύπος συνέχιζε τη ρατσιστική εκστρατεία του, κατασκευάζοντας ιστορίες για βιασμούς λευκών γυναικών και παιδιών από νέγρους εργάτες και καταγγέλλοντας σχέδιο κατάκτησης της πόλης από τα συνδικάτα των μαύρων.

Τα συνδικάτα παρέμειναν ψύχραιμα και συγκρότησαν μεικτές εθελοντικές ομάδες νέγρων και λευκών εργατών, οι οποίες μοίραζαν τρόφιμα στον πληθυσμό. Μετά από πιέσεις ρατσιστών γερουσιαστών, η κυβέρνηση κήρυξε τον στρατιωτικό νόμο στη Λουιζιάνα. Ωστόσο, καθώς η πόλη παρέμενε ήρεμη, οι πολιτοφύλακες αποχώρησαν στις 11 Νοέμβρη χωρίς να χρειαστεί να παρέμβουν σε οτιδήποτε. Την επόμενη ημέρα, οι Ενώσεις των Εργοδοτών αναγκάστηκαν μετά από 4 ημέρες επιτυχημένης απεργίας να υπογράψουν σύμβαση με λευκούς και νέγρους εργάτες και να αποδεχθούν την ύπαρξη αναγνωρισμένων μεικτών συνδικάτων.

Η επιτυχία του αγώνα αυτού έδωσε νέα ώθηση στο εργατικό κίνημα της Λουιζιάνα, το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα ισχυρό και μεικτό. Παρόλα αυτά, κατοπινές αναλύσεις θεώρησαν τον τελικό συμβιβασμό ως αποτυχία των συνδικάτων και για κάποια χρόνια η γενική απεργία θεωρήθηκε ατελέσφορο μέσο από την ομοσπονδία της περιοχής. Πλέον, η απεργία της Νέας Ορλεάνης αντιμετωπίζεται ως ένα κομβικό γεγονός, λόγω ακριβώς του γεγονότος ότι λευκοί και νέγροι εργάτες ξεπέρασαν για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση τα φυλετικά φράγματα. Οι κοινοί αγώνες λευκών και μαύρων παραμένει ακόμα και σήμερα ένα βασικό ανεκπλήρωτο ζητούμενο για το αμερικανικό εργατικό κίνημα.   
 

Ακούστε: