ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ | Παρασκευή, 08 Νοεμβρίου 2019

60ο ΦΚΘ: Μπροστά στον εφιάλτη


ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

 

 

 

Ακούσε τώρα Live

Ειδήσεις - Ενημέρωση - Πολιτισμός

60ο ΦΚΘ: Μπροστά στον εφιάλτη

Στράτος Κερσανίδης - Δυο ταινίες οι οποίες –από τη δική της οπτική η κάθε μία- αφουγκράζονται το παρόν και το μέλλον ενός κόσμου που μοιάζει εφιαλτικό.


Ο Βασίλης Μαζωμένος, στην «Εξορία», αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου ο οίος βιώνει την εξορία μέσα στην ίδια του τη χώρα. Ενώ ο Γιώργος Γεωργόπουλος, με την ταινία «Δεν θέλω να γίνω δυσάρεστος αλλά πρέπει να μιλήσουμε για κάτι πολύ σοβαρό» μας μιλά για έναν όμορφο κόσμο ο οποίος εξαιτίας ενός θανατηφόρου ιού μπορεί να μετατραπεί σε κόλαση.

Η Τρίτη ταινία την οποία παρουσοάζουμε σε αυτό το σημείωμα είναι ένα πολύ δυνατό οικογενειακό δράμα σχέσεων από τη Ρουμανία, η ταινία «Τέρατ» του Μάριους Ολτεάνου.

 

«Εξορία», του Βασίλη Μαζωμένου

Ένας άνδρας. ένας Έλληνας, προσπαθεί να φύγει από τη χώρα. Στην προσπάθειά του αυτή, πέφτει στη θάλασσα και διασώζεται από την ακτοφυλακή η οποία τον επιστρέφει πίσω. Αυτομάτως μετατρέπεται σε φυγά, σε εξόριστο μέσα στην ίδια του την πατρίδα και προσπαθεί να επιβιώσει με κάθε τρόπο

Ο Μαζωμένος από την αρχή αντιστρέφει την κατάσταση. Αυτό που φεύγει είναι Έλληνας γιατί η ζωή στην Ελλάδα έχει γίνει αβίωτη, τα πάντα έχουν καταρρεύσει, ηθικές αξίες δεν υπάρχουν, ο κοινωνικός ιστός έχει διαρραγεί ανεπανόρθωτα.

Ο άνδρας αυτός δε θα καταφέρει να βρεθεί «αλλού» αλλά θα τον γυρίσουν πίσω, στην Ελλάδα η οποία μετατρέπεται σε αυτό το «αλλού», ακόμη για έναν Έλληνα.

Ωραία ιδέα, δεν μπορείτε να πείτε. Και προκλητική φυσικά .

Ο άνδρας αυτός λοιπόν, περιφέρεται ως ξένος και προσπαθεί να σταθεί ζωντανός. Κλέβει ρούχα από το σπίτι κάποιου, που όπως φαίνεται είναι μουσουλμάνος, προσπαθεί να κλέψει φαγητό από ένα μίνι μάρκετ που ο ιδιοκτήτης του είναι Ιρανός, συλλαμβάνεται και οδηγείται στην αστυνομία. Εκεί οι αστυνομικοί τον κατηγορούν επειδή ντροπιάζει τη χώρα του και δίνει δικαίωμα στους αραπάδες!

Και η περιπλάνηση συνεχίζεται σε έναν τόπο, μη-τόπο. Σε έναν κόσμο αφιλόξενο, επιθετικό όπου τα πάντα αγοράζονται. Ακόμη κι η τρυφερότητα, η ανθρώπινη επαφή, ο έρωτας.

Τι μας λέει, εν τέλει ο Βασίλης Μαζωμένος; Κάτι πολύ σημαντικό, πως δηλαδή ακόμη κι ο τόπος μας μπορεί να είναι εξορία. Πως η εξορία βρίσκεται παντού, ακόμη και μέσα μας. Και μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον που μοιάζει με εφιάλτη, αναζητούμε τη θέση μας, τη χαμένη μας ταυτότητα, το ίδιο μας τον εαυτό. Και κάθε προσπάθεια επαναπροσδιορισμού αποδεικνύεται μάταιη. Γιατί Πως μπορεί ο άνθρωπος να απεκδυθεί τον εαυτό του; Πως μπορεί να βυθιστεί και να αναδυθεί ως κάποιος που δεν είναι;

Ο σκηνοθέτης ακολουθεί τις περιπέτειες του ήρωά του, τον βάσανο της επιβίωσης και της προσωπικής λύτρωσης. Με στιγμιότυπα-επεισόδια, με λήψεις που δεν πλησιάζουν στα πρόσωπα, αναδεικνύοντας έτσι την απουσία αληθινού «εαυτού» μέσα σε ένα περιβάλλον ασφυκτικά περιορισμένο, μια νέα πατρίδα η οποία ετοιμάζεται για όλους τους ανθρώπους. Και το όνομα αυτής, Εξορία!

 

 «Δε θέλω να γίνω δυσάρεστος αλλά πρέπει να μιλήσουμε για κάτι πού σοβαρό», του Γιώργου Γεωργόπουλου

Ο Άρης είναι ένας επιτυχημένος άνδρας ο οποίος κατέχει υψηλή θέση σε μια μεγάλη εταιρία. Αποτελεί το πρότυπο αυτού που αποκαλούμε, γιάπη. Ταυτόχρονα είναι και μεγάλος γυναικάς αφού αλλάζει συχνά ερωμένες. Και όλες είναι θυμωμένες μαζί του. Μια μέρα πηγαίνει να δώσει αίμα που χρειάζεται η ξαδέλφη ενός φίλου του και σε μερικές ώρες τον ειδοποιούν να πάει στο νοσοκομείο. Εκεί ο γιατρός του ανακοινώνει πως είναι φορέας μιας σεξουαλικά μεταδιδόμενης ασθένειας, η οποία είναι θανατηφόρα μόνον για τις γυναίκες. Και του ζητείται να δώσει πληροφορίες για τις ερωτικές του συντρόφους ώστε να βρεθούν και να κάνουν εξετάσεις. Ο Άρης αποφασίζει να τις βρει ο ίδιος και να μιλήσει μαζί τους. Σε αυτήν την αναζήτηση ο νεαρός άνδρας θα ανασκαλέψει μνήμες, θα βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τις γυναίκες που εγκατέλειψε με άσχημο τρόπο, εν τέλει με τις ίδιες του τις επιλογές οι οποίες σημάδεψαν τη ζωή του. Μια ζωή η οποία ως τότε κύλισε επί ματαίω.

Ένα πολύ ενδιαφέρον σενάριο, το οποίο δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα, αν και δεν ταυτίζεται μαζί της, μέχρι στιγμής τουλάχιστον! Ο Γιώργος Γεωργόπουλος δε χάνει το ρυθμό του και καταφέρνει να διατηρήσει τις ισορροπίες αποφεύγοντας το μανιχαϊστικό μοντέλο καλός Άρης-καλές γυναίκες. Η σκηνοθεσία ακολουθεί και μεταδίδει με επιτυχία την αγωνία του κεντρικού ήρωα καθώς προσπαθεί να βρει και κυρίως να πείσει τις πρώην ερωμένες του να δεχτούν να τον ακούσουν! Τελικά κι αυτός ο ίδιος είναι θύμα των επιλογών του. Ένας άνδρας επιτυχημένος αλλά μοναχικός, αφού δεν καταφέρνει να αναπληρώσει το εσωτερικό κενό που νιώθει με την αγάπη και τη συντροφικότητα. Η ταινία συμμετέχει στο διαγωνιστικό τμήμα, «Γνωρίστε τους γείτονες» (Meet the neighbors)

 

 «Τέρατα», του Μάριους Ολτεάνου

Η Ντάνα και ο Αντρέι, είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι που ζει στο Βουκουρέστι. Η Ντάνα ενώ επιστρέφει από ταξίδι, αποφασίζει να μη γυρίσει στο σπίτι της και πληρώνει για να περάσει τη νύχτα της με έναν ταξιτζή συζητώντας. Ο Αντρέι περνά τη νύχτα του σε μια ερωτική συνεύρεση με άνδρα. Την επόμενη μέρα το ζευγάρι συναντιέται, πηγαίνουν μαζί σε μια βάφτιση και στη συνέχεια επισκέπτονται τη γιαγιά του Αντρέι. Στο τέλος τους βλέπουμε μαζί δίπλα στις γραμμές του τρένου συζητούν για κάποια γεγονότα της ζωής τους.

Ταινία σχέσεων στο επίκεντρο της οποία βρίσκεται ένα ζευγάρι σε κρίση που έχει περάσει στην αποξένωση. Τόσο η Ντάνα όσο και ο Αντρέι παλεύουν με τους δαίμονές τους χωρίς όμως να αποφασίζουν να αναμετρηθούν μαζί τους αφήνοντας απέξω το έτερο ήμισύ τους. Η κάμερα κινείται αργά, οι πρωταγωνιστές δε μιλούν πολύ, αυτό το οποίο κυριαρχεί είναι το βάρος μιας αναμενόμενης ρήξης. Κι όταν αυτή έρχεται δεν έχει την ένταση που περιμένουμε αλλά πρόκειται για μια έκρηξη υπόκωφη, βουβή αλλά το ίδιο διαλυτική. Και μετά; Ο Μάριους Ολτεάνου με το ελλειπτικό του φινάλε αφήνει τους θεατές με ερωτηματικά, δε δίνει λύση, αποφεύγει το ζάπι έντ χωρίς όμως να το αποκλείει. Το ερώτημα όμως παραμένει. Μπορεί μια σχέση η οποία έχει διαρραγεί,  να αποκατασταθεί. Μήπως είναι αργά και η αιτία βρίσκεται στο γεγονός πως οι άνθρωποι δε μιλούν μεταξύ τους την ώρα που χρειάζεται; Κι όταν το αποφασίζουν, είναι πλέον αργά; Παντοτινά ερωτήματα τα οποία χρήζουν απαντήσεων οι οποίες όμως δε δίνονται ποτέ. Με αποτέλεσμα την αποξένωση, τη μοναξιά, την απώλεια.

Ένα πικρό δράμα από τη Ρουμανία, η οποία συνεχίζει να “παράγει” αξιόλογους σκηνοθέτες οι οποίοι με τη σειρά τους σκηνοθετούν αξιοπρόσεκτες ταινίες.

Η ταινία προβλήθηκε στο τμήμα Ματιές στα Βαλκάνια.




 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Η ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την περιήγησή σας. Περισσότερες πληροφορίες Κλείσιμο