Όταν ο Ζαν Πολ Σάρτρ επισκέφτηκε τον Αντρέας Μπάαντερ στα λευκά κελιά

Σαν σήμερα στις 4 Δεκεμβρίου του 1974 ο Γάλλος διανοούμενος, Ζαν Πολ Σαρτρ, συνομιλεί με τον φυλακισμένο Αντρέας Μπάαντερ, ηγετικό στέλεχος της RAF.

03 Δεκεμβρίου 2014 23:58:36

Επιμέλεια: Πέτρος Καραϊσκάκης


Την Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου του 1974 η Ευρώπη σοκάρετε στο άκουσμα της επίσκεψης του μεγάλου Γάλλου, υπαρξιστή φιλόσοφου, Ζαν Πόλ Σάρτρ, στις φυλακές της Στουτγάρδης. Ήταν, εκεί, που κρατούνταν,  στα μαρτυρικά λευκά κελιά, οι ηγέτες της RAF (φράξια κόκκινος στρατός).

Ομάδα Μπάαντερ-Μάινχοφ:

\"\"

Γιατί ο Γάλλος διανοούμενος, πολιτικοποιημένος αριστερός και εκδότης πραγματοποίησε αυτό το ταξίδι;

Ο συνομιλητής του ήταν ο Αντρέας Μπάαντερ, Staatsfeind Nr.1(σ σ. δημόσιος κίνδυνος νούμερο 1), ο άνθρωπος που είχε σπείρει τον πανικό στις Γερμανικές αρχές με τις πολιτικοποιημένες επιθέσεις, από τις οποίες είναι αλήθεια χάθηκαν πολλές ανθρώπινες ζωές.

Το φαινόμενο της RAF, γεννήθηκε μέσα από την πολιτική αφύπνιση των κοινωνικών στρωμάτων τον Μάϊο του `68. Εξέφραζαν, στην ακραία του μορφή, το αίσθημα αγανάκτησης, μεγάλης κοινωνικής μερίδας, που είχαν δημιουργήσει οι συντηρητικές «φιλελεύθερες» πολιτικές (βλ. η πολιτική της Θάτσερ στην Αγγλία), η εξάπλωση δικτατορικών καθεστώτων (βλ. δικτατορία 21ης Απριλίου στην Ελλάδα) και ο πόλεμος του Βιετνάμ. Πίσω από όλα αυτά «ύφαινε τον ιστό της» η Αμερικάνικη εξωτερική ιμπεριαλιστική πολιτική.


tvxs.gr / Τα χρόνια του μολυβιού από tvxorissinora

Γι `αυτό και η RAF επέλεγε στόχους, κυρίως, Αμερικανικών συμφερόντων. Όπως την βομβιστική επίθεση τον Μάϊο του 1972 σε αμερικάνικο στρατόπεδο, στην Φρανκφούρτη. Ένας νεκρός και 13 τραυματίες ήταν ο τραγικός απολογισμός.

\"\"

Ο Μπάαντερ είχε αντιληφθεί ότι μοναδικός τρόπος για να υπερασπιστούν  τις θέσεις τους, μέσα από τις φυλακές, ήταν να ευαισθητοποιήσουν το μέρος της κοινής γνώμης που φερόταν να κατανοούσε τις πράξεις τους. (20% της γερμανικής γνώμης δικαιολογούσαν την δράση της οργάνωσης).

Για τον λόγο αυτό, τα μέλη της RAF, άρχισαν την απεργία πείνας τον Νοέμβριο του 1974.

Ήταν τότε που ο Σαρτρ δέχτηκε ένα γράμμα από την Ουλρίκε Μάινχοφ.

\"\"

«Σαρτρ, ξέρουμε ότι είσαι άρρωστος. Αλλά αυτό που θέλουμε από σένα να κάνεις, είναι υψίστης σημασίας. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε την απεργία πείνας, με την εξαθλίωση και την απομόνωση. Αυτό που σου ζητάμε είναι πάρεις συνέντευξη από τον Αντρέας Μπάαντερ, ώστε να δοθεί δημοσιότητα στον αγώνα μας».

Η Μάινχοφ γνώριζε ότι ο Σαρτρ δύσκολα θα αρνιόταν. Αυτοχαρακτηριζόταν  “compagnon de route” –  «σύντροφος του δρόμου» - πάντα πρόθυμος να δανείσει το όνομα του σε οποιαδήποτε μορφής επανάσταση, ανεξάρτητα εάν την ενστερνιζόταν ή όχι.

Η πρώτη προσπάθεια του Σαρτρ να επισκεφθεί τον Μπάαντερ, έπεσε στο κενό. Οι Γερμανικές αρχές αρνήθηκαν την όποια επαφή με τον τρομοκράτη…

Ο Χόλγκερ Μάινς στις 9 Νοεμβρίου 1974, άφησε την τελευταία του πνοή στα λευκά κελιά, μετά από εξοντωτική απεργία πείνας που τον άφησε 39 κιλά. Εικάζεται ότι δεν επιτράπηκε σε νοσοκομειακούς γιατρούς να τον επισκεφθούν, παρόλες τις εκκλήσεις των γιατρών των φυλακών στις γερμανικές αρχές.

Στο άκουσμα αυτής της είδησης τίποτα δεν θα σταματούσε τον Γάλλο στοχαστή να επισκεφθεί ο ίδιος τις φυλακές.

Ορίστηκε η συνάντηση για τις 4 Δεκεμβρίου 1974. Μετά από πολλές διαπραγματεύσεις, και την απαίτηση της Γερμανικής κυβέρνησης, να απαρνηθεί ο Σαρτρ, δημοσίως, τις πράξεις της οργάνωσης φράξια κόκκινος στρατός.

Οι δύο άντρες δεν φάνηκαν να συμφωνούν ούτε πολιτικά ούτε ουσιαστικά. Έπαιξαν τον ρόλο τους σύμφωνα με την υπόσχεση που ο καθένας έδινε στα πιστεύω του.

\"\"

Ο Σαρτρ προσπαθούσε να πείσει τον Μπάαντερ, ότι η ένοπλη δράση σε δημοκρατικές χώρες, όπως η Γερμανία, είναι ανούσια και λανθασμένη. Ο δε Μπάαντερ, υπεραμυνόταν τις θέσεις του και αντιπρότεινε ένα αγωνιστικό μέτωπο σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες. 

Η κοινή γνώμη αποδοκίμασε την στάση του Σαρτρ που ούτε αποδοκίμαζε, αλλά ούτε επικροτούσε την δράση της RAF. Σύσσωμος ο Γαλλικός τύπος χαρακτήρισε τον Σαρτρ ημίτρελο.

Μερικά χρόνια αργότερα, σε μια συνέντευξή που παραχώρησε ο Σαρτρ, παραδέχτηκε ότι η επίσκεψη ήταν λάθος αλλά θα το ξανάκανε αν του το ζητούσαν.
 
Το 1976 βρέθηκε κρεμασμένη στο κελί της, στις φυλακές Σταμχάιμ, η Ουλρίκε Μάινχοφ. Μερικούς μήνες αργότερα βρέθηκαν, επίσης νεκροί, στα κελιά τους, οι Μπάαντερ και Ένσλιν, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες.