ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ | Σάββατο, 09 Νοεμβρίου 2019

60ο ΦΚΘ: Το (προ)τελευταίο σημείωμα


ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

 

 

 

Ακούσε τώρα Live

Ειδήσεις - Ενημέρωση - Πολιτισμός

60ο ΦΚΘ: Το (προ)τελευταίο σημείωμα

Στράτος Κερσανίδης - Ολοκληρώνεται αύριο το 60ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και αυτό είναι το (προ)τελευταίο κριτικό μας σημείωμα, καθώς απομένει το αυριανό κείμενο για την Τελετή Λήξης και τα Βραβεία.


Αρχίζοντας από την Πέμπτη 30 Οκτωβρίου, μέχρι σήμερα, δημοσιεύσαμε σύντομα κριτικά σημειώματα για 27 συνολικά ταινίες. Από αυτές οι 15 ήταν ελληνικές ανάμεσα στις οποίες και τις 3 οι οποίες συμμετέχουν στο Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα.

Οι τρεις ταινίες του σημερινού σημειώματος είναι το ασπρόμαυρο ψυχολογικό θρίλερ «Ο φάρος», του Ρόμπερτ Έγκερς, από το τμήμα Round Midnight, το κοινωνικό δράμα «Η εποχή της βροχής», του Άντονι Τσεν από τη Σιγκαπούρη από το Διεθνές Διαγωνιστικό και την ταινία του φανταστικού σινεμά «Entwined», του Μίνου Νικολακάκη, από το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου.

 

«Ο φάρος», του Ρόμπερτ Έγκερς

Σε μια απομονωμένη βραχονησίδα, σε ένα φάρο, φτάνει ο Έφραμ, ένας νέος άνδρας για να εργαστεί ως βοηθός του φαροφύλακα για 4 εβδομάδες. Ο φαροφύλακας, ο Τομ ,είναι ένα παράξενος, βλοσυρός άνδρας. Βετεράνος ναυτικός.

Ο Τομ φέρεται υποτιμητικά και βάναυσα στον Έφραμ, σχέσεις τω δύο ανδρών περνούν από διάφορα στάδια, άλλοτε είναι τεταμένες με βίαιες εξάρσεις κι άλλοτε γίνονται συντροφικές και εξομολογητικές. Όταν η βραχονησίδα θα αποκλειστεί λόγω κακοκαιρίας η κατάσταση θα αρχίσει να ξεφεύγει, οι δυο άνδρες θα αρχίσουν να αποκαλύπτουν μυστικά και μέσα σε μια ατμόσφαιρα αλκοόλ και παράνοιας η σύγκρουση ανάμεσά τους θα κορυφωθεί.

Καθηλωτικό ψυχολογικό θρίλερ που κόβει την ανάσα. Ο σκηνοθέτης επιλέγει την ασπρόμαυρη φωτογραφία, η οποία εντείνει την απειλητική ατμόσφαιρα, το άγχος του αποκλεισμού και τον τρόμο του κλειστού και χωρίς πιθανότητα δραπέτευσης χώρου. Οι δύο άνδρες επιδίδονται σε έναν ανηλεή αγώνα επικράτησης και επιβίωσης, συγκρούονται λεκτικά και σωματικά, ποτέ δεν καταλαβαίνει πότε λένε αλήθεια και πότε ψέματα. Κι όλα αυτά αναμειγνύονται με δοξασίες και μύθους, με εικόνες ονείρων και φαντασίας. Με τον απειλητικό ήχο της φουρτουνιασμένης θάλασσας και του ανέμου να ακούγονται συνεχώς.  Και όσο η δράση προχωρά και η ένταση μεγαλώνει, όλα αρχίζουν να μοιάζουν με μια διαρκή παραίσθηση. Κι έτσι όταν αρχίζουν οι αποκαλύψεις κανείς δεν ξέρει πόσο αληθινές είναι. Αν Έφραμ ονομάζεται έτσι ή ονομάζεται Τόμι, αν ο φαροφύλακας υπήρξε ναυτικός ή ήταν πάντα φαροφύλακας, αν τελικά όσα όλα βλέπουμε συμβαίνουν ή έχουμε πέσει κι εμείς θύματα μια ομαδικής παραίσθησης.

Γιατί ο γερό Τομ αρνείται να επιτρέψει στον Έφραμ ή όπως τον λένε, να ανέβει στο φως; Ποια είναι εκείνη η δύναμη του φωτός που τραβά τόσο πολύ τον Έφραμ ώστε να φτάνει στα άκρα για να το αντικρίσει; Τι είναι τελικά το φως; Τι αντιπροσωπεύει; Μήπως είναι κάτι σαν το μήλο του Παραδείσου, που αν το γευτείς θα οδηγηθείς στην απώλεια;

Δεν πρόκειται για μια απλή ταινία αλλά για μια κινηματογραφική εμπειρία πολλαπλών προσεγγίσεων. Η κάμερα μοιάζει να ασφυκτιά μαζί με τους δύο πρωταγωνιστές μέσα στους κλειστούς χώρους. Ακουμπάει σχεδόν στα πρόσωπά τους, καταγράφει το χώρο και τα αντικείμενα. Ο χώρος έξω από το νησί, η θάλασσα δηλαδή, κινηματογραφείται ελάχιστα, κάποιες στιγμές με τη μορφή τεράστιων απειλητικών κυμάτων. Αλλά ακούγεται διαρκώς, ως μία την επερχόμενη αόρατη απειλή.

Πρωταγωνιστούν ο Γουίλεμ Νταφόε στο ρόλο του φαροφύλακα και ο Ρόμπερτ Πάτινσον στο ρόλο του βοηθού. 

Η ταινία προβλήθηκε στο τμήμα Round Midnight.

 

«Η εποχή της βροχής», του Άντονι Τσεν

Η Λινγκ είναι καθηγήτρια κινέζικης γλώσσας σε ένα σχολείο στη Σιγκαπούρη. Κοντά στα 40 προσπαθεί με διάφορες θεραπείες να αποκτήσει παιδί ενώ ο σύζυγός της γίνεται ολο και πιο απόμακρος. Στο τμήμα υποστηρικτικών μαθημάτων που κάνει για τους μαθητές της που το έχουν ανάγκη έρχεται σε πιο στενή επαφή με έναν από αυτούς, τον Γουέι Λουγκ στον οποίο προσφέρει τη στοργή της. Εκείνος όμως αρχίζει και την βλέπει ως γυναίκα.

Χαμηλών τόνων, τρυφερή ταινία για τη μητρότητα, τον εφηβικό έρωτα, την αποξένωση. Με τον Άντονι Τσεν να δημιουργεί έναν καμβά συναισθημάτων στον οποίο κυριαρχούν οι εύθραυστες σχέσεις και η αληθινή αγάπη.

Χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις αλλά με τη δύναμη των βλεμμάτων και των όσων αφήνεται να υπονοηθούν, ο σκηνοθέτης δημιουργεί ένα αβίαστο, ειλικρινές και ανεπιτήδευτο φιλμ που συγκινεί με τη λεπτότητα και τη διακριτικότητα με την οποία προσεγγίζει το θέμα του.

Το μοτίβο «μαθητής ερωτεύεται καθηγήτρια» θα μπορούσε να αποτελέσει πρόσφορο έδαφος για μια ταινία γεμάτη «πρέπει» και «δεν πρέπει», με διδακτική πρόθεση ή κουτσομπολίστικη διάθεση. ¨όμως ο Τσεν δεν κρίνει, δεν κατακρίνει, δεν υποστηρίζει ούτε δικαιώνει. Αφήνει την ιστορία του να εξελιχθεί γλυκά και να μπουα τα πράγματα στη θέση μόνα τους. Κι αν κάτι μένει στους ήρωες –και στους θεατές- είναι η γλυκιά αίσθηση των όσων έζησαν ή θα ήθελαν να ζήσουν. Και έτσι η ζωή συνεχίζεται, οι πτάξεις δικαιώνονται και οι άνθρωποι λυτρώνονται.

Στο Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα, συμπαραγωγής Σιγκαπούρης και Ταιβάν.

 

«Entwined», του Μίνου Νικολακάκη

Μετά το θάνατο του πατέρα του, ο Πάνος επιστρέφει στην Ελλάδα, ενώ ο ετεροθαλής αδελφός του, που είναι Άγγλος, παραμένει στην Αγγλία. Διορίζεται αγροτικός γιατρός σε ένα απομονωμένο ορεινό χωριό όπου οι κάτοικοι δεν είναι ιδιαίτερα ομιλητικοί και τον αντιμετωπίζουν με δυσπιστία. Εκεί θα γνωριστεί τυχαία με μια κοπέλα, τη Δανάη, η οποία ζει σε ένα απομακρυσμένο σπίτι στο δάσος μαζί με έναν παράξενο γέρο. Ο Πάνος διαπιστώνει πως η κοπέλα πάσχει από μια σπάνια ασθένεια του δέρματος και προσπαθεί να την πείσει να έρθει στο ιατρείο του στο χωριό για να τη εξετάσει. Κάτι με το οποίο δε φαίνεται να συμφωνούν οι χωρικοί. Τελικά ο Πάνος αναγκάζεται να την επισκεφθεί στο σπίτι του δάσους αλλά όταν φεύγει δεν μπορεί να βρει το δρόμο της επιστροφής και παραμένει αποκλεισμένος μαζί της μέσα στην καρδιά του δάσους. Σύντομα οι δυο νέοι θα ερωτευτούν, η Δανάη του ζητά να της είναι πιστός αλλά όπως αποκαλύπτεται σιγά-σιγά, τίποτε δεν είναι όπως φαίνεται.

Η ταινία ξεκινά με τις καλύτερες προοπτικές. Εξαιρετική κινηματογράφηση και μια δόση αγωνίας, καθώς φαίνεται πως ο Πάνος θα έρθει αντιμέτωπος με τη δυσπιστία των χωρικών. Και εκεί που νομίζουμε πως το θέμα της ταινίας είναι η απομόνωση του «άλλου», του «ξένου», ο Νικολακάκης, ακολουθεί άλλο δρόμο. Βλέπουμε τον Πάνο να μην μπορεί να φύγει από το σπίτι στο δάσος και δημιουργείται νέο ενδιαφέρον, με την ταινία να αρχίζει να φλερτάρει με το θρίλερ και δη το μεταφυσικό. Όσο όμως προχωρά η υπόθεση και αρχίζουν οι αποκαλύψεις, κατά την ταπεινή μου άποψη, η ταινία χάνει την αρχική της δύναμη. Το σενάριο μοιάζει βγαλμένο από ιστορίες με ξωτικά και μάγισσες που διηγούνται στην επαρχία. Πιθανόν ο σκηνοθέτης να θέλει να μιλήσει αλληγορικά, πιθανόν να έχει ακούσει κάποια τέτοια ιστορία. Όμως αυτό που συμβαίνει είναι πως το αρχικό ενδιαφέρον εξανεμίζεται και το σενάριο μοιάζει να ξεφουσκώνει.

Η ταινία διαθέτει πολύ καλά στοιχεία. Κι αυτό φαίνεται από τη σκηνοθεσία της. Αλλά νομίζω πως υπάρχουν σεναριακά προβλήματα και ένα πρόβλημα προσανατολισμού της αφηγούμενης ιστορίας.

Εν αναμονή, λοιπόν, της επόμενης ταινίας του.

Η ταινία προβλήθηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου.




 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Η ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την περιήγησή σας. Περισσότερες πληροφορίες Κλείσιμο