ΚΟΙΝΩΝΙΑ | Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2020

H μοναξιά της σωματικής απομόνωσης νικιέται μέσα από το πρίσμα της αλληλεγγύης


ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

 

 

 

Ακούσε τώρα Live

Ειδήσεις - Ενημέρωση - Πολιτισμός

H μοναξιά της σωματικής απομόνωσης νικιέται μέσα από το πρίσμα της αλληλεγγύης

Είναι το παράδοξο των ημερών, αλλά η σωματική απόσταση είναι πραγματική πράξη αλληλεγγύης και αγάπης προς το συνάνθρωπο, μέσα από το πρίσμα της αλληλεγγύης είναι που νικιέται η μοναξιά της απομόνωσης και μπορούμε να συμμετέχουμε ενεργά και όχι λόγω επιβολής στην τήρηση των μέτρων για την επιδημία, υπογράμμισε η ψυχολόγος Κασσάνδρα Πήτερσεν μιλώντας Στο Κόκκινο και τον Δημήτρη Κουκλουμπέρη αναλυτικά για όσα μπορούμε να κάνουμε, ατομικά και συλλογικά, απέναντι στη μοναξιά και στον φόβο μας, τον υγειονομικό κίνδυνο, αλλά και για να εμποδίσουμε τον κοινωνικό στιγματισμό και την υστερία που τροφοδοτούν πολλά ΜΜΕ.


Η επίδραση της επιδημίας στην ψυχική μας υγεία είναι διαφορετική από άνθρωπο σε άνθρωπο, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του, αλλά κοινό ίσως στοιχείο είναι ότι φέρνει έναν φόβο για το άγνωστο και αυτό ενεργοποιεί έναν αντίστοιχο φόβο για την έλλειψη ελέγχου. Τα επιχειρήματα που «χρησιμοποιεί» ο φόβος είναι μεταξύ άλλων «κανένας δεν μπορεί να εξασφαλίσει 100% το εάν ο κορωνοϊός δεν θα μας χτυπήσει την πόρτα», ότι «ακόμα μελετάται από τους επιστήμονες» και άρα ανησυχούμε για τις επιπτώσεις, στην ζωή και τους οικείους μας, όπως σημείωσε.

Γεννά επίσης περίπλοκα ή διαφορετικά μεταξύ τους συναισθήματα και σκέψεις. Για κάποιους ότι οκ, δεν είναι στο χέρι μας 100%, αλλά ως ένα βαθμό μπορούμε να επιλέξουμε την προσέγγισή μας, αναγνωρίζοντας ευκαιρίες, αξιοποιώντας τον χρόνο με τρόπους που δεν επιτρέπει η «κανονική» ρουτίνα (ύπνος, διάβασμα, ταινίες, αλλές ασχολίες και χόμπι), αλλά για άλλους ενοχές ή μία αίσθηση ανηθικότητας για το ότι απολαμβάνουν προνόμια που τους έχει δώσει η ζωή, τη στιγμή που συνάνθρωποί τους υποφέρουν. Είναι πολλοί που δεν ξέρουν πώς να πλοηγηθούν ανάμεσα σε αυτά τα συναισθήματα, όπως υπογράμμισε.

Υπάρχουν επίσης υπαρκτοί αυξημένοι κίνδυνοι από τον περιορισμό των μετακινήσεων, καθώς έχει αυξηθεί η ενδοοικογενειακή και έμφυλη βία, σε γυναίκες και παιδιά που παραμένουν εγκλωβισμένοι στα σπίτια τους με ανθρώπους που ασκούν βία, ενώ σε ευάλωτη θέση είναι επίσης νεαρά άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας που ακόμη οι οικογένειές τους δεν έχουν αγκαλιάσει την ταυτότητά τους.

Και φυσικά, υπάρχει και το πάγωμα στην αγορά, που εντείνει την οικονομική ανασφάλεια και το άγχος.

Για πολλές οικογένειες ο περισσότερος χρόνος παραμονής στο σπίτι μπορεί να μεγιστοποιήσει οικογενειακές εντάσεις, καθώς άλλοι έχουν όμορφες στιγμές με τα παιδιά, αλλά προκύπτουν και αναστάτωση και εντάσεις, συνέχισε, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε και τους ανθρώπους που ζουν μόνοι τους.

Ο περιορισμός στο σπίτι μπορεί να φουντώσει ένα προϋπάρχον αίσθημα μοναξιάς, ειδικά για ηλικιωμένους που δεν μπορούν να δουν παιδιά και εγγόνια, είναι άλλο η μοναχικότητα που προκύπτει ως προσωπική επιλογή, που μας επανασυνδέει με ό,τι δίνει στην ζωή μας νόημα, άλλο η μοναξιά που προκύπτει ως επιβεβλημένη συνθήκη χωρίς να το έχουμε επιλέξει, υπογράμμισε η κ. Πήτερσεν.

Σε ατομικό επίπεδο, είναι μία ενδιαφέρουσα προσέγγιση να αναρωτηθεί κανείς, όπως δείχνει την αλληλεγγύη του σε έναν συνάνθρωπο, τι θα κάνει για να την δείξει στον ίδιο του τον εαυτό, όπως είπε, προτείνοντας κάποιες επιλογές:

να συζητάμε με ανθρώπους που εμπιστευόμαστε ανησυχίες και προβληματισμούς και φόβους, αλλά και τους τρόπους που βοηθούν τους ίδιους να τα βγάζουν πέρα

το χιούμορ είναι επίσης εξαιρετικά αγχολυτικό, πολλοί το επιστρατεύουν, είναι εμφανές στα social media, βοηθάει αρκετούς

πολύ βοηθητικό είναι επίσης για κάποιους το να γράφουν τις σκέψεις τους, το τι τους ψιθυρίζει ο φόβος και οι ενοχές και πώς απαντούνν αυτοί για να μετριάσουν την επίδρασή τους

Σε συλλογικό επίπεδο, ωστόσο, είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι η επιδημία υπάρχει περίπτωση να στιγματίσει ανθρώπους, να δημιουργήσει διακρίσεις, τόσο για άνθρωπους που νοσούν να απομονωθούν κοινωνικά, όσο και για κάποιους που παραβιάζουν τα μέτρα. «Αυτό συμβαίνει όταν δεν διαχωρίζουμε το πρόβλημα από τον άνθρωπο, από την κουλτούρα και τις ιδεολογίες που επηρεάζεται ο άνθρωπος», τόνισε η κ. Πήτερσεν.

Εκεί ακριβώς είναι που είναι κρίσιμος ο ρόλος των ΜΜΕ, καθώς «υπάρχει απειλή δημιουργίας κοινωνικής υστερίας, το έχουμε δει σε πολλές περιπτώσεις ... είναι καλό να βάζουμε ένα φρένο, να βάζουμε τους δικούς μας όρους στον τρόπο που επιλέγουμε να ενημερωνόμαστε ... καμιά φορά ενημερωνόμαστε με παθητικό τρόπο, αφήνουμε την τηλεόραση ανοιχτή από το πρωί ως το βράδυ αδιάκριτα».

Αντίθετα, βοηθάει η ενεργητική επιλογή και εκπομπών ενημέρωσης και μέσων ενημέρωσης και πηγών στο διαδίκτυο, ειδικά για την τηλεόραση που είναι «ψευδαίσθηση παρέας».

«Κάθε φορά που δοκιμαζόμαστε από μία κρίση», τόνισε η ίδια, «μπορεί να οδηγήσει σε παράλυση, αλλά μπορεί να μας κάνει και να ανασυνταχτούμε, με δύναμη και συμπόνοια που δεν γνωρίζαμε πως έχουμε».

Σε κάθε περίπτωση, «γίνεται σαφής η συνειδητοποίηση του πόσο εξαρτημένοι είμαστε ο ένας από τον άλλον, πόσο διασυνδεόμαστε ... νομίζαμε ότι είμαστε ασφαλείς εάν έχουμε καλή υγεία ή καλή υγειονομική περίθαλψη, αλλά εάν ένα άτομο που μας εξυπηρετεί π.χ. δεν μπορεί να κάτσει σπίτι επειδή δεν προβλέπεται αμειβόμενη άδεια, δεν θα είμαστε ποτέ ασφαλείς».

Στον αντίποδα βρίσκεται η δυνατότητα μίας επιδημίας «να εκμεταλλευτεί τον ατομιστικό λόγο που κυριαρχεί πολιτισμικά στις δυτικές κοινωνίες, να οδηγήσει σε προσεγγίσεις μέσα από την οπτική προσωπικών ή οικογενειακών συμφερόντων, ακόμη και αμφισβήτησης πραγμάτων», με τη λογική «εγώ είμαι άτρωτος, οπότε δεν με νοιάζει το να βγω έξω».

«Όταν οι άνθρωποι επανασυνδεθούν με ιστορίες που τους βοηθούν να καταλάβουν πώς οι δικές τους επιλογές έχουν πραγματικές συνέπειες στην ζωή του άλλου», υπογράμμισε, «τότε αρχίζουν να βλέπουν την δική τους, προσωπική ευθύνη, ως φυσικό ακόλουθο της αλληλεγγύης, στην οποία θέλουν να συμμετέχουν ενεργά, όχι ως επιβεβλημένο μέτρο από το οποίο με την πρώτη ευκαιρία θα ψάξουν να την σκαπουλάρουν ... το να βλέπουμε τα μέτρα που πρέπει να ακολουθήσουμε αυτή την στιγμή μέσα από το πρίσμα της αλληλεγγύης, βοηθάει να καταλάβουμε ότι όλοι έχουμε ευθύνη για τον διπλανό μας και όσους αυτός θα συναντήσει, δεν τίθεται ερώτημα εάν πρέπει να υπάρχει προσωπική ευθύνη και εάν πρέπει να τηρηθούν οι κανόνες».

Καταλήγοντας, η κ. Πήτερσεν ζήτησε να κρατήσουμε αυτό που της ανέφερε κάποιος, ότι «οι ιστορίες που μιλούν για αλληλεγγύη μας ενώνουν, ενώ αυτές περί υπευθυνότητας και ατομικής ευθύνης μας χωρίζουν. Νιώθω λιγότερο μόνος με τις πρώτες, πιο κοντά, τώρα που οι αποστάσεις μεγαλώνουν». Είναι το παράδοξο των ημερών, η σωματική απόσταση είναι πραγματική πράξη αλληλεγγύης, νοιαξίματος, αγάπης, αυτή την στιγμή, όπως είπε χαρακτηριστικά.




 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Η ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την περιήγησή σας. Περισσότερες πληροφορίες Κλείσιμο