Τώρα στο κόκκινο 105,5 fm – «Έτσι έχουν τα πράγματα» - Α Μέρος, Νίκος Σβέρκος search


| Τρίτη, 28 Μαΐου 2019

28 Μαΐου 1871: Πέφτει η Κομμούνα του Παρισιού


ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

 

 

 

Ακούσε τώρα Live

«Έτσι έχουν τα πράγματα» - Α Μέρος, Νίκος Σβέρκος

28 Μαΐου 1871: Πέφτει η Κομμούνα του Παρισιού

Στις 28 Μαΐου 1871 υποχωρούν τα τελευταία οδοφράγματα που υπερασπίζονται το πρώτο μεγάλο άλμα της ανθρωπότητας προς τον ουρανό: την Κομμούνα του Παρισιού. Οι τελευταίοι κομμουνάροι που έχουν απομείνει να αμύνονται μία εβδομάδα μετά την είσοδο του στρατού του Θιέρσου στο Παρίσι, καταφεύγουν προς τη συνοικία Μπι-Ο-Κάιγ στο νότιο τομέα της πόλης και κυρίως στο νεκροταφείο Περ Λασέζ στον βόρειο τομέα της πόλης.


Στις 28 Μαΐου 1871 υποχωρούν τα τελευταία οδοφράγματα που υπερασπίζονται το πρώτο μεγάλο άλμα της ανθρωπότητας προς τον ουρανό: την Κομμούνα του Παρισιού. Οι τελευταίοι κομμουνάροι που έχουν απομείνει να αμύνονται μία εβδομάδα μετά την είσοδο του στρατού του Θιέρσου στο Παρίσι, καταφεύγουν προς τη συνοικία Μπι-Ο-Κάιγ στο νότιο τομέα της πόλης και κυρίως στο νεκροταφείο Περ Λασέζ στον βόρειο τομέα της πόλης.

 Όσοι υποχωρούν προς το νεκροταφείο, εγκλωβίζονται σε αυτό, οδηγούνται στον ανατολικό του τοίχο, τον σημερινό Μιρ ντε Φεντερέ, όπου 150 Κομμουνάροι εκτελούνται μέχρι ενός. Η «ματωμένη εβδομάδα», όπως έμεινε στην ιστορία η περίοδος που ξεκίνησε από τις 21 Μαΐου και την είσοδο  του Θιέρσου στην πόλη μέχρι το τέλος των μαχών, φτάνει σε μια μακάβρια ολοκλήρωση, κατά την οποία σφαγιάστηκαν 30.000 υποστηρικτές της Κομμούνας, αριθμός διπλάσιος από τους νεκρούς όλης της Γαλλικής Επανάστασης, 82 χρόνια πριν.

Η Κομμούνα του Παρισιού είχε ξεκινήσει 2 μήνες νωρίτερα. Το τέλος του γαλλο-πρωσικού πολέμου είχε βρει τη Γαλλία ηττημένη και η κυβέρνηση του Θιέρσου συνθηκολόγησε. Ωστόσο, η εθνοφρουρά του Παρισιού, η οποία είχε αντέξει ως τότε την πολιορκία της πόλης, αρνήθηκε να παραδώσει τα όπλα. Ο Θιέρσος, φοβούμενος ότι οι εργάτες θα πάρουν τα όπλα της εθνοφρουράς  και θα κηρύξουν την επανάσταση, διέταξε τον στρατό να επιτεθεί στην πόλη. Η εθνοφρουρά ωστόσο αρνήθηκε και πάλι να συνεργαστεί και μάλιστα εξόπλισε τον λαό για να αντιμετωπίσει τον στρατό. Έτσι ανακηρύχθηκε στις 28 Μαρτίου επίσημα η Κομμούνα του Παρισιού.

Κάθε εξουσία του στρατού της 3ης Γαλλικής Δημοκρατίας παύθηκε και στη θέση της δημιουργήθηκε λαϊκή πολιτοφυλακή. Πρόεδρος του Συμβουλίου της Κομμούνας ανακηρύχθηκε ο Ογκίστ Μπλανκί, τον οποίον η κυβέρνηση του Θιέρσου είχε στη φυλακή.

Το Συμβούλιο της Κομμούνας πήρα άμεσα μέτρα που περιελάμβαναν την κοινωνικοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, την απαγόρευση του τόκου και των ενεχυροδανεισμών, την εξίσωση των μισθών, το πάγωμα των χρεών και το ενοικιοστάσιο. Οργανώθηκαν επιτροπές κατοίκων που μοίραζαν ψωμί και γάλα στους πολίτες. Από τις 2 Απριλίου ο στρατός ξεκίνησε να βομβαρδίζει ανηλεώς το Παρίσι, σε μια πολιορκία που ήταν απείρως σκληρότερη από εκείνη των Πρώσων.

Η Κομμούνα του Παρισιού αποτελούσε το αποκορύφωμα μικρότερων εξεγέρσεων που είχαν ξεσπάσει στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του γαλλοπρωσικού πολέμου, όπως αυτή της Λιόν. Οι μεγαλύτερη σοσιαλιστές στοχαστές της εποχής, όπως ο Μαρξ και ο Μπακούνιν, παρακολούθησαν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα γεγονότα στο Παρίσι και προσάρμοσαν τις κοινωνικές προτάσεις τους στην κοινωνική οργάνωση της Κομμούνας.

Στις 21 Μαΐου ο γαλλικός στρατός κατάφερε να διαπεράσει τα τείχη της πόλης και οι μάχες μεταφέρθηκαν μέσα στις γειτονιές της πόλης. Τα ρεπορτάζ της εποχής κάνουν λόγο για μια ανείπωτη τρομοκρατία εναντίον των πολιτών και για εν ψυχρώ δολοφονίες  γυναικών, παιδιών και γερόντων αμάχων. Μετά τις 28 Μαΐου η τρομοκρατία αυτή οργανώθηκε κρατικά.

 5000 κομμουνάροι, ανάμεσά τους η διάσημη Λουίζ Μισέλ, εξορίστηκαν στη Νέα Καληδονία, πολλοί περισσότεροι φυλακίστηκαν. Στον λόφο της Μονμάρτης χτίστηκε μια μεγάλη εκκλησία, η Σακρέ Κερ, προκειμένου να εξαγνιστεί το Παρίσι από το άγος της Κομμούνας. Μετά το 1871, η κρατική τρομοκρατία επεκτάθηκε σε όλη την Ευρώπη, η οποία βίωσε σχεδόν 3 δεκαετίες σκληρής καταπίεσης, μέχρι την αναγέννηση του σοσιαλιστικού κινήματος και του επαναστατικού συνδικαλισμού στις αρχές του 20ού αιώνα.

Από την Κομμούνα του Παρισιού, έμεινε το πρώτο πείραμα των εργατών να οργανώσουν μια κοινωνία στην οποία δεν θα είναι υποτελείς, οι πρωτότυπες μορφές οργάνωσης και το τραγούδι των Κομμουνάρων, που προειδοποιούσε:

Από κάτω η Γη τρέμει
Οι άσχημες μέρες θα τελειώσουν
Και το νου σας στην εκδίκηση
Όταν οι φτωχοί το αποφασίσουν




 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ