Τώρα στο κόκκινο 105,5 fm – «Ζωντανά στον αέρα», Ελένη Ηλιοπούλου search


ΚΟΙΝΩΝΙΑ | Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2019

«Η διαδρομή μετά την υιοθεσία δεν είναι ροζ συννεφάκι, είναι όμως μαγική»


ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

 

 

 

Ακούσε τώρα Live

«Ζωντανά στον αέρα», Ελένη Ηλιοπούλου

«Η διαδρομή μετά την υιοθεσία δεν είναι ροζ συννεφάκι, είναι όμως μαγική»

Τέσσερα χρόνια μετά την αίτηση, μαζί με τον σύζυγό της κατάφεραν να υιοθετήσουν ένα 4χρονο κοριτσάκι. «Το παιδάκι μας» λέει η Φωτεινή Παπαθεοχάρη και περιγράφει απλά και συγκλονιστικά τα τρία χρόνια προσπάθειας, φροντίδας και αγάπης μέχρι σήμερα στις «ιστορίες που γράφουν Ιστορία» Στο Κόκκινο, με την Τζούλυ Τσίγκα. Μόλις κλείσαμε, είπε στην 7χρονη, πια, κόρη της ότι απαντούσε σε μια κυρία που την είχε ρωτήσει «αν είμαστε ευτυχισμένοι οι τρεις μας στο σπίτι». «Λάθος ερώτηση, αφού εσύ με αγαπάς», ήρθε η αποστομωτική απάντηση της Αθηνάς.


Τέσσερα χρόνια αναμονής και μια αίτηση χωρίς προδιαγραφές

Καταθέσαμε την αίτηση υιοθεσίας, με τον σύζυγό μου το 2012 και για να μπορέσουμε να έχουμε το κοριτσάκι μας φτάσαμε στο 2016. Ένα μεγάλο διάστημα, που όμως όταν καταλάβαμε την όλη διαδικασία, καταλάβαμε ότι είμασταν μάλλον τυχεροί που τα καταφέραμε στα 4 χρόνια.

Στην αίτησή μας δεν βάλαμε προδιαγραφές, θέλαμε ένα παιδάκι, δε μας ένοιαζε το χρώμα, το φύλο, η καταγωγή. Είναι ένα παιδί, αν το γεννούσαμε θα μαθαίναμε το φύλο του κάποια στιγμή από το υπερηχογράφημα.

Ένα παιδί έρχεται στη ζωή σου για να την κάνει όμορφη κι εσύ στη δική του για να νιώσει αγάπη, ασφάλεια και να του την ομορφύνεις.

Το 2016 μας κάλεσαν από το «Μητέρα» και στη συνέχεια συναντήθηκαν με το οικογενειακό περιβάλλον και τους φίλους μας, ενώ ο σύζυγός μου κι εγώ κάναμε μια σειρά εξετάσεων και μετά έφτασε η ώρα να γνωρίσουμε το παιδί. Είδαμε πρώτα μια φωτογραφία και για εμάς είχε τελειώσει, θέλαμε το παιδάκι μας τώρα. Την επόμενη ημέρα γνωριστήκαμε μαζί της. Από το «Μητέρα» προετοιμάζουν τα παιδιά. Σε φωνάζουν μαμά και μπαμπά από την αρχή. Ο χρόνος γνωριμίας είναι πολύ σύντομος, μόνο 15 ημέρες και μετά παίρνεις το παιδί στο σπίτι, αλλά έτσι πρέπει να γίνει για ν’ αποκοπεί από το προηγούμενο περιβάλλον.

«Αν θέλεις κι εσύ να γίνεις μαμά, πάμε στο Μητέρα να πάρεις ένα παιδάκι»

Δεν ήταν εύκολο, είχε μια άρνηση ειδικά σε εμένα που ήμουν γυναίκα, γιατί και στο «Μητέρα» την φρόντιζαν γυναίκες για χρόνια. Πρώτα, αγάπησε τον μπαμπά. Η διαδρομή στην αρχή ήταν δύσκολη, δεν είναι ροζ συννεφάκι. Το παιδάκι μας αισθανόταν φοβία, δεν ήξερε τους ανθρώπους που συναναστρεφόταν και την φρόντιζαν, της έλειπαν οι φίλοι της, οι γνώριμες μυρωδιές, το σεντόνι της, το προηγούμενο δωμάτιό της.

Μια ημέρα, μια φίλη μου μου περιέγραψε τον εξής διάλογο με την μικρή μου που την ρώτησε:
-      Κατερίνα εσύ δεν έχεις γίνει ακόμα μαμά;
-      Όχι ακόμα
-      Άμα θέλεις, μπορούμε να πάμε στο «Μητέρα» να πάρεις ένα παιδάκι από εκεί.

Ή μιλώντας για το πρώτο διάστημα που έμεινε μαζί μας έλεγε «Ξέρεις, Κατερίνα, εγώ όταν ήμουν μικρή τους έδερνα όλους (δεν ίσχυε, αλλά το έλεγε με υπερβολή) ακόμα και τον παππού μου που ήταν 80 χρονών». Με μια μικρή υπερβολή τα είπε όλα για τους πρώτους μήνες της συμβίωσής μας.

Ευτυχώς σε όλη αυτή την πορεία, είχαμε πολλή στήριξη από το «Μητέρα», γιατί αρχικά τρόμαζα τα βράδια που ξυπνούσε και ήθελε να φύγει για να γυρίσει στο «σπίτι της» όπως εννοούσε αρχικά το «Μητέρα». Αυτά τα βράδια μπαίναμε στο αυτοκίνητο και αρχίζαμε τις διαδρομές, προσπαθούσαμε να την κάνουμε να ξεχαστεί, λέγαμε ότι τέτοια ώρα δε μας αφήνουν να μπούμε στο «Μητέρα» κλπ. Σταδιακά, αλλά νομίζω αρκετά σύντομα, μειώθηκε πολύ η έλλειψη του προηγούμενου περιβάλλοντός της. Και όπου πήγε, (παιδικό σταθμό, σχολείο, δραστηριότητες), προσαρμόστηκε γρήγορα το παιδάκι μας.

«Μη φοβάσαι γατάκι, είμαστε καλή οικογένεια ο μπαμπάς, η μαμά κι εγώ»

Το πρώτο διάστημα, για να την προσεγγίσω – επειδή ήταν πολύ δεμένη μόνο με τον μπαμπά – κάποιες φορές έκανα ότι πονούσα κι ο τρόπος που έτρεχε για να με φροντίσει ήταν μοναδικός.

Το 2ο καλοκαίρι που κάναμε όλοι μαζί διακοπές, ένα βράδυ σε μια ταβέρνα είδαμε ένα γατάκι και σκεφτήκαμε να το πάρουμε σπίτι. Στο δρόμο της επιστροφής, η Αθηνά μας αποφάσισε να κάνει μόνη της τις συστάσεις στο γατάκι λέγοντας:

-      Ναταλία (το γατάκι), εγώ είμαι η Αθηνά, από εδώ είναι η μαμά μου και από εδώ ο μπαμπάς μου. Μη φοβάσαι, είμαστε πολύ καλή οικογένεια.

Τώρα πια και στο σχολείο το συζητάει ανοιχτά με συμμαθητές και δασκάλους. Τους λέει την ιστορία και τους καθηλώνει. Αυτό που μπορώ και θέλω να πω είναι ότι αν κάποιος θέλει να υιοθετήσει ένα παιδάκι, πρέπει να το κάνει και να ξέρει πως είναι μοναδική εμπειρία. Εμείς αισθανόμαστε πολύ τυχεροί.




 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ