ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ | Τρίτη, 23 Ιουλίου 2019

Η ποίηση του αυτοσαρκασμού


ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

 

 

 

Ακούσε τώρα Live

Καλοκαιρινο προγραμμα

Η ποίηση του αυτοσαρκασμού

Του Στράτου Κερσανίδη - «Σήμερα Τρίτη 23 Ιουλίου, στις 6.10 το πρωί ο αγαπημένος μας πατέρας φίλος και αδελφός, Σταύρος Τσιώλης. Ταξίδεψε στους ουρανούς, πέταξε προς έναν άλλο πολύχρωμο γαλαξία, ένα καλύτερο κόσμο όπου οι ψυχές χαίρονται το λίκνισμα των αστεριών και δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να προσεύχονται για όλους και όλα τα μικρά σπάνια και ταπεινά πράγματα που αγάπησαν σ’ αυτή τη ζωή... Μόνο λύπη γι όλα αυτά που μας χώρισαν και άγια τύχη γι όλα αυτά που ένωσαν». Με αυτό το συγκινητικό μήνυμα, το οποίο αναρτήθηκε σήμερα το πρωί, η οικογένεια του σκηνοθέτη Σταύρου Τσιώλη ανακοίνωσε το θάνατό του σε ηλικία 82 ετών.


Ο Τσιώλης ήταν ένας από τους σημαντικότερους αλλά και τους πιο αγαπητούς σκηνοθέτες του ελληνικού κινηματογράφου.

Με το ιδιότυπο, φευγάτο, ανάλαφρο και τρυφερό στιλ του, καθιέρωσε ένα είδος κινηματογράφου στο οποίο η ανθρώπινη κατάσταση και το χιούμορ συναντούν την ποίηση. Μια ποίηση στην οποία διακρίνεται ένας αυτοσαρκασμός, στοιχεί που χαρακτηρίζει σε μεγάλο βαθμό τις ταινίες του.

Οι κινηματογραφικές ιστορίες του Σταύρου Τσιώλη δεν μπορούν να σταθούν σε έναν τόπο, περιπλανιούνται, οι ήρωές του  αναζητούν κάτι το οποίο μοιάζει αδιόρατο κι άπιαστο και πάντοτε είναι η ουσία της ζωής η οποία κάθε φορά εμφανίζεται με άλλη μορφή. Κι αν αυτό το ‘κάτι’ παραμένει άπιαστο, οι ταινίες του Σταύρου Τσιώλη είναι χειροπιαστές, έχουν εκείνη τη γοητεία του χειροποίητου, αυτού που φτιάχνεται από ταπεινά υλικά και μέσω του δημιουργικού πνεύματος του σκηνοθέτη αποκτά διαστάσεις, σχεδόν μαγικές.

Γεννημένος στην Τρίπολη, στις 6 Οκτωβρίου 1937, ο Σταύρος Τσιώλης σπούδασε κινηματογράφο στη Σχολή Σταυράκου. Από την αρχή άρχισε να παίρνει μέρος σε διάφορες ταινίες κάνοντας διάφορες δουλειές. Ως βοηθός σκηνοθέτη συμμετείχε σε 54 ταινίες ενώ το 1968 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία, «Ο μικρός δραπέτης», παραγωγή της Φίνος Φιλμς, η οποία έκοψε 226.993 εισιτήρια! Συνεχίζει να συνεργάζεται με τη Φίνος σκηνοθετώντας τις ταινίες «Πανικός» (1969), «Η ζούγκλα των πόλεων» (1970) και το 1971, γυρίζει την «Κατάχρηση εξουσίας», μια δραματική αστυνομική περιπέτεια, με πρωταγωνιστή το Νίκο Κούρκουλο, ταινία η οποία έκανε καριέρα και στο εξωτερικό ενώ στη χώρα μας έκοψε περίπου 380.000 εισιτήρια.

Κάνοντας ένα μεγάλο διάλειμμα, διάρκειας 15 ετών, ο Σταύρος Τσιώλης επανήλθε το 1985 με την ταινία «Μια τόσο μακρινή απουσία». Είναι η ταινία με την οποία ο σκηνοθέτης αρχίζει να δημιουργεί το δικό του στιλ. Δυνατή δραματουργία σκηνοθετική λιτότητα και έξι βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ακολουθεί το 1986 το εξαιρετικά τρυφερό φιλμ «Σχετικά με το Βασίλη» ενώ το 1988 με τους «Ακατανίκητους εραστές», περνά πλέον σε αυτό που θα χαρακτηρίσει το μετέπειτα έργο του, δηλαδή η περιπλάνηση και η αναζήτηση. Κάτι που γίνεται ακόμη πιο έντονο το 1990 με τον «Έρωτα στη χουρμαδιά», ταινία στην οποία συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον Αργύρη Μπακιρτζή, κάτι που θα επαναληφθεί πολλές φορές στη συνέχεια.

Το 1992, σκηνοθετεί την ταινία «Παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε», που έχει περάσει σχεδόν στα όρια του μύθου, με τις έξυπνες ατάκες, το χιούμορ, την τρυφερότητα και την αυτοσαρκαστική διάθεση. Εδώ συν-σκηνοθετεί μαζί με τον πρόωρα χαμένο Χρήστο Βακαλόπουλο.

Επόμενη ταινία του είναι «Ο χαμένος θησαυρός του Χουρσίτ Πασά» (1996), ακόμη μια ταινία γεμάτη περιπλάνηση για να ακολουθήσει δυο χρόνια μετά το «Ας περιμένουν οι γυναίκες», μια από τις πιο αγαπημένες ταινίες του ελληνικού σινεμά, την οποία χαρακτηρίζουν οι έξυπνοι διάλογοι, το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός. Πρωταγωνιστεί πάλι ο Αργύρης Μπακιρτζής και μαζί του ο Σάκης Μπουλάς στον καλύτερο κινηματογραφικό του ρόλο.

Το 2004 γυρίζει την κωμωδία «Φτάσαμεεε!» με θέμα τα επαρχιακά σκυλάδικα.

Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 2017 είδαμε την τελευταία του ταινία, «Γυναίκες που περάσατε από δω», με την οποία έκλεισε η τριλογία του «Γυναίκες». Μια ταινία στην οποία η απλότητα και η ευγένεια, συναντούν το χιούμορ και τη λαϊκότητα σε μια ταινία που ενώ διαδραματίζεται σε ένα σημείο, είναι ίσως η πιο έντονα ταξιδιάρικη ταινία του Σταύρου Τσιώλη.

Εκτός από τον κινηματογράφο ο Σταύρος Τσιώλης σκηνοθέτησε και θεατρικά έργα ενώ έγραψε και στίχους για αρκετά λαϊκά τραγούδια.

Πάνω απ’ όλα όμως ο Σταύρος Τσιώλης ήταν ένας γλυκύτατος, τρυφερός, απλός και προσιτός άνθρωπος. Ένας άνθρωπος χαμογελαστός, γεμάτος χιούμορ κι αγάπη για τη ζωή και τους ανθρώπους. Ένας άνθρωπος που έμοιαζε σα να είχε βγει μέσα από τις ταινίες που ο ίδιος σκηνοθετούσε. Που ζούσε με τον τρόπο που δημιουργούσε και γι’ αυτό αληθινός κι αξιαγάπητος.




 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Η ιστοσελίδα μας χρησιμοποιεί cookies για να βελτιώσει την περιήγησή σας. Περισσότερες πληροφορίες Κλείσιμο